ZawszePoPierwsze

Sebastian Hetman

(10)DUKE BLUE DEVILS @ (5)NORTH CAROLINA TAR HEELS  85:84 (40:43)

Kandydaci do Draftu 2012 wg ESPN Top 100:

SF  Harrison Barnes  (3): 25 punktów, 2 przechwyty, 8/16 z gry, 8/12 z wolnych

PF  John Henson  (12): 12 punktów, 17 zbiórek, blok, 5/11 z gry

C  Tyler Zeller  (13): 23 punkty, 11 zbiórek, 2 bloki, 8/15 z gry

PF  Mason Plumlee  (20): 8 punktów, 14 zbiórek, 2 bloki, 2 przechwyty, 4/8 z gry

SG  Austin Rivers  (22): 29 punktów, 5 zbiórek, 9/16 z gry, 6/10 za trzy

PF  James Michael McAdoo  (24): 6 punktów, 3 zbiórki, 4 faule

PG  Kendall Marshall (27): 14 punktów, 8 asyst, 3 straty, 5/9 z gry

SG  P.J. Hairston  (40): 2 zbiórki, 0/3 z gry

Niedawno skończyłem oglądać owy szlagier w on demand i szczerze? Do tej pory moja szczęka jest na podłodze, bo było to jedno z najlepszych spotkań jakie widziałem w tym sezonie. Na dzień dzisiejszy jest w moim Top 3 i chyba podziękuję za grę we wrocławskiej amatorce.

Takie mecze mnie zawstydzają, bo gdzieś tryliony kilometrów stąd o 7-8 lat młodsi goście robią kosmos. Robert Downey Jr. po takim meczu wróciłby na odwyk, ponieważ tuż po jego zakończeniu zaaplikowałby sobie w nos czternaście kilko koksu.

Cała otoczka rywalizacji pomiędzy Duke i UNC rok w rok jest wręcz idealna. Dick Vitale na słuchawkach, dawni gracze na trybunach. Wczoraj tuż za ławką Blue Devils siedzieli Doc Rivers i Dell Curry. Obaj z gorącymi żonami (naprawdę!), które podziwiały swoich synów. UPDATE: Doc Rivers nie siedział z żoną, tylko ze swoją córką Callie. Na chwilę przed meczem ekipa ESPN przedstawiła taki oto stat: Roy Williams był 8-9 przeciwko Duke, zaś Mike Krzyzewski 36-36, a taka liczba w jego wykonaniu o czymś świadczy.

Austin Rivers (29 pkt. 5 zb., 6/10) był wczoraj graczem NBA. Taki swagger od czasu do czasu widuje się na asfaltowej lidze w gimnazjum, gdzie jeden trenujący dzieciak z klubu miażdży przyszłych informatyków. Podobnie zachowywał się Rivers w meczu na szczycie, bo zdobył pierwsze 10 z 12 punktów Duke. Był szalony i mimo, że usiadł nieco na pupie pod koniec pierwszej połowy, to crunch time w jego wykonaniu był zawodowy. Rivers na ostatnie 10 minut przed końcem wdał się w pojedynek strzelecki z Harrisonem Barnesem (25 pkt., 8/12 z gry), który do przerwy miał raptem 0-4 z pola. Ponoć lider UNC narzekał nieco na niedoleczoną kostkę, ale w drugie 20 minut robił podobną miazgę co Rivers. Taka dwójka znajdzie się w pierwszej piętnastce Draftu beż żadnego szemrania i będzie frajerem ten GM, który ich w Top 15 nie wybierze, aczkolwiek Rivers na dzisiaj w Mockach nie mieści się nawet w Top 20.

Obok tej dwójki po cichutku swoje pod koszem robił Tyler Zeller (23 pkt., 11 zb., 2 blk.). Po cichutku to może za mało powiedziane, ponieważ Zeller miał pierwsze 11 z 13 punktów Tar Heels, a połowę zakończył z dorobkiem 19/8. Duke nie mieli żadnej odpowiedzi na 7-footera, który jest prawdopodobnie najlepiej biegającym centrem w NCAA. Big Z dobijał, odcinał się na pick’n’rollach, gdzie Kendall Marshall (14 pkt. 8 ast.) albo dostarczał niesamowite podanie, albo penetrował do środka i kończył rzutem o deskę. Swoją drogą, zagrał jedno z najlepszych spotkań w ofensywie. Obok tej dwójki jak zwykle solidnie pracował John Henson i do jasnej ciasnej! Uwielbiam tego gościa, bo jego zaangażowanie w to co robi jest wręcz profesjonalne. Henson miał 12 punktów, blok i SIEDEMNAŚCIE zbiórek, w tym aż 6 w ataku (Zeller – 4), dlatego Tar Heels zakończyli pierwszą połowę runem 14-5, a drugą rozpoczęli od serialu 14-4, w którym główną rolę grał Barnes (7 pkt.).

Obwód Duke szalał i w zasadzie trzymał wynik przez pierwsze 20 minut (7/17 za trzy), a w całym meczu obwodowi Blue Devils trafili 14 trójek na 33 oddane i zagrali na swoim poziomie (39% w sezonie – 21 miejsce w NCAA).

Oglądając ostatnie 10 minut + atletycznego Jamesa McAdoo (będzie kiedyś domina torem na PF), nie wierzyłem, że Krzyzewski i jego grzeczni chłopcy wrócą z dalekiej podróży i wygrają całe spotkanie. Bracia Plumlee mieli problemy w ofensywie, ale za to Mason zebrał 14 piłek i blokował rzuty rywali z pomocy. W tym wszystkim kluczem, no może kluczykiem okazał się Seth Curry (15 pkt., 4/8), który trafił daggera zmniejszającego prowadzenie bodajże tylko do czterech punktów. Rzut nie powinien być zaliczony, ponieważ powtórka pokazała drobne kroczki w jego wykonaniu. Tak czy owak, zastanawiam się, czy spytać się go na twisterze o maila jego mamy, z która każdy z nas chciałby pójść na kolację. Seth Curry nie jest tak popularny jak jego brat Stephen, ale momentami jest druga opcją zespołu i potrafi wytrzymać presję.  Podobnie jak informatyk Ryan Kelly, który jako jedyny nie chodził na zajęcia z html’a. Miał 15 punktów i kilka ważnych zagrań w crunch time, w tym faul ofensywny wymuszony na Barnesie.

Ciekawy stat, który ma się nijak do przebiegu meczu:

North Carolina – 42-14 w pomalowanym (41-31 na deskach)

Duke – tylko 17/26 z wolnych

Lecę z tematem i tak sobie gdybam i gdybam, ale chcę wrócić do tematu Austina Riversa. Przy wspomnianej wymianie ognia z Barnesem, Rivers trafił dwie trójki back-to-back, a Duke nadal byli na -12. W ostatnie 3 minuty wypunktowali Tar Heels aż 15-4 (Rivers 5 pkt.), zaś Tyler Zeller trafił tylko dwa z czterech wolnych w kluczowej minucie i kto wie, może UNC dowieźliby ten mecz do końca? Daddy’s Boy wziął jeszcze Zellera w izolacji i trafił taki oto rzut przez ręce najdłuższego człowieka na kampusie w Chapel Hill…

Doc Rivers cieszył się tak, jakby pod choinkę dostał pierwszą kolejkę górską. Tak naprawdę widać było w jego oczach ojcowską miłość i myślę, że tacy ludzie jak Austin mają nieco łatwiejszą ścieżkę kariery. Od czasu do czasu Doc szeptał na ucho swojemu synowi, kiedy ten odpoczywał na ławce. Oczywiście były to wskazówki do lepszej gry, poprawienia elementów, które szwankowały jeszcze w pierwszej połowie. Nie przepadam za Duke, ale zobaczcie w jaki sposób cieszyli się Państwo Rivers Doc Rivers + córka/siostra Austina i Państwo Curry. Wszystko jest w tym filmiku na górze, a nacieszcie oczy moi mili, bo jak wejdzie w życie ACTA, to nasz blog będzie wyglądał jak papier toaletowy. Miejmy nadzieję, że bez draski...

Dla takich spotkań warto oglądać NCAA, a sam mam do siebie pretensje, że aż dziewięć budzików nie zdołało mnie obudzić na trzecią w nocy. Nie pomogła pizza, kubek herbaty i spore chęci, zaś uśpił mnie dość szalony dzień, który trwał od 6 rano do 23 wieczorem.

Postaram się jeszcze dzisiaj napisać coś na temat meczu Syracuse z Georgetown, który Orange wygrali po dogrywce.

Z innej beczki: Tar Heels prowadzą w całej serii 131-102, zaś Blue Devils wygrali aż pięć z sześciu ostatnich spotkań.

Pozdrawiam serdecznie,

Ambasador C…