ZawszePoPierwsze

Sebastian Hetman

TEAM SHAQ vs. TEAM CHUCK  133:146 (65:77)

Nigdy nie dawałem rady wstawać na mecze debiutantów podczas Weekendu Gwiazd. W tym roku koncepcja nieco się zmieniła i przyznam, że kiedy skończyłem oglądać owe wydarzenie (znowu on demand) koło ósmej rano, byłem pozytywnie zaskoczony. Dużo humoru, sporo „inside tracks” i przede wszystkim widowiskowa gra „future guys of NBA”. Poza tym Charles Barkley okazał się lepszym GM’em niż Shaq.

Daruję sobie recap z tego spotkania, ale za to weźmiemy pod lupę każdego z graczy. Od pierwszych piątek po rezerwy. Jest sobotni ranek, słońce świeci, siedziałem wczoraj grzecznie w domu i jestem na nogach od bodajże szóstej. Nie można zacząć aktywniej? No tak, nie poszedłem biegać. Zbieram się jakoś od trzech lat…

Z TARCZĄ – TEAM CHUCK:

Kyrie Irving – milion na milion za trzy. Gdyby mógł, zestrzeliłby najbardziej odległą asteroidę w kosmosie. Był gorący w pierwszej połowie, a w drugiej na samym początku trafił kolejne cztery trójki i na jakieś 17 minut przed końcem miał już 29 punktów. Bilans? 34 punkty (12/13 z gry, 8/8 za trzy), 9 asyst i tytuł MVP spotkania. Oczywiście zasłużenie, bo razem z Wallem stworzyli niesamowite show i wnieśli do tego spotkania trochę wigoru. Kyrie Irving będzie Rookie of The Year i tylko czekać, kiedy zostanie uznany za jednego z najlepszych graczy na świecie, a może to nastąpić za 3-4 lata. Strzelał w Orlando jak szalony. Na szczęście brak ofiar…

Evan Turner – nie mogłem przeboleć, kiedy w pierwszym sezonie grał w kratkę. Turner to gość, który gra po dwóch stornach parkietu i potrafi być nawet role-playerem. Był bliski triple-double: 16 punktów, 11 zbiórek, 7 asyst + 8/9 z gry. Nadal będę mu kibicował i trzymał za niego kciuki, bo jeżeli nawet nie gra efektownie, to potrafi być diabelnie efektywny.

DeMarcus Cousins – zaczął świetnie. Miał bodajże 10 z pierwszych 14 punktów swojej ekipy, w tym 8 po wsadach. Niemrawy Miś z Sacramento miał minę nieco skwaszoną (taka jego natura), ale zaliczył kilka fajnych fragmentów i co najważniejsze, biegał do kontr jak szalony. 18 punktów, 11 zbiórek i 0/2 za trzy. Chłopie, więcej nie rzucaj z dystansu, nawet na treningach.

Derrick Williams – chyba szykuje się poważniej na konkurs wsadów, gdzie czekają na niego Serowy Chase, George Prosto z Drzewa i UFO Alien Evans. 1/4 z gry, ale humor mu dopisywał i zdarzały się pogaduszki z Blakem Griffinem. Kenny Smith słusznie zauważył, że Williams zderzył się z rzeczywistością i mi jako fanowi Wolves, ciężko jest o tym pisać. W NCAA był gwiazdą i grał bliżej kosza, tymczasem w NBA musi zmierzyć się z pozycją numer 3, poprawić rzut i wbić sobie do głowy, że trzeba zaczynać od początku. Ciężka praca popłaca…

Paul George – dynamiczna giera na streetballu. George wyrasta na następcę Rudy’ego Gaya i dobrze, że gra obecnie w Indiana Pacers. Podczas meczu miał kilka akcji w kontrach, nieźle prezentował się na koźle i oczywiście rozerwał worek ze wsadami. 23 punkty w 25 minut i podejrzewam, że znalazłby się w pierwszej piątce najlepszych graczy tego meczu. Chociaż ja bym go nie wybrał…

John Wall – Janek żyje! Z Irvingiem stworzyli najlepszy duet tego spotkania. Wall pokazał, że na spokojnie mógłby dzisiaj wystartować w SDC i podobnie jak Rookie z Cleveland, chętnie dzielił się piłką z partnerami (8 asyst). Większość ze swoich 17 punktów zdobył w pomalowanym, a kilka razy był blisko urwania jednej z obręczy. O Wallu sporo osób zapomniało, może dlatego, że nikt nie ogląda Wizards, ale hej! To pierwszy pick z roku 2010 i gość, który jeszcze będzie kimś w tej lidze. Fajnie się go z rana oglądało.

Gordon Hayward – Butler Bulldogs bitches! Kenny Smith już na początku transmisji powiedział, że Hayward będzie kiedyś All-Starem. Nie wiem czy będzie, ale miał wczoraj 14 punktów i 2 bloki, w tym kilka razy stwarzał dogodne sytuacje dla kolegów. Dobrze, że w NBA istnieją jeszcze solidni biali skrzydłowi, a sam Hayward z biegiem czasu zacznie dostawać coraz więcej minut w Utah. Brad Stevens jest dumny!

Derrick Favors – nadal nie mogę uwierzyć, że ten gość 21 lat skończy dopiero w lipcu. Miał 14 punktów w 14 minut, w tym 5/5 z gry i 4/4 z wolnych. Jest solidny, jakby ze starej szkoły, ale za to dynamiczny i oby mu się udało w najlepszej lidze świata. Tego mu życzę, bo np. w przeciwieństwie do Cousinsa, jest skromny jak mało kto. Wczoraj cichy, z pokerową miną, mało rozmawiał, skupiał się na grze.

MarShon Brooks – tak szybko wykreował sobie u mnie trzy ksywki. „Jan Janek”, „Krzyś Krzywizna” i „Na Sępa Sarzyńskiego”. Brooks zaliczył w tym meczu kilka dość długich akcji, a polegały one na dwudziestu kozłach i rzucie, trzydziestu kozłach i rzucie. Był „monopolistą rzutowym” i chyba za bardzo chciał się pokazać w piątkowy wieczór. Zapominał chyba, że był to luzacki mecz, w którym młodzi ludzie dzielą się piłką i chcą stworzyć widowisko.

Kawhi Leonard – nie zagrał w powodu lekkiego urazu. Coś tam z prawą łydką…

NA TARCZY – TEAM SHAQ:

Ricky Rubio – najbardziej cieszył mnie uśmiech na jego twarzy. Widać, że zaklimatyzował się w NBA i dobrze bawił się podczas piątkowego starcia. 12 punktów i 7 asyst, których mogło być o wiele więcej, w tym kilka podań do latających skrzydłowych kończących z góry. Rubio powoli staje się medialny i nie widać w nim tego zawstydzonego nastolatka z Hiszpanii, który rok temu bał się przyjechać do mroźnej Minnesoty.

Jeremy Lin – drugi mecz z rzędu, w którym rzuca mniej niż 10 punktów (żart). Nie jestem jego hejterem, ani jego fanem. Dobrze się go słuchało na wywiadach, gdzie przyznał, że ma już własne lokum i nie śpi na kanapie u Fieldsa. Mając taki hype, zagrał tylko 9 minut. Nie mam pojęcia czemu…

Greg Monroe – męska wersja Lisy Leslie radzi sobie coraz lepiej. Old-schoolowy wysoki nie grał wczoraj efektownie, ale podobnie jak Eavn Turner, efektywnie. 19 punktów, 10 zbiórek i 4 asysty + kilka zagrań na pickach z Rubio. Monroe ewoluuje z każdym dniem, lecz nie będzie często pojawiał się w najlepszych akcjach wieczoru. To raczej „statistic guy”, ale przecież Zach Randolph też smaży dobrego grilla, co nie?

Blake Griffin – stonowany, bardziej skupiający się na rozmowach, żartach. I dobrze, bo przecież w niedzielę będzie mógł się wykazywać w tej większej piaskownicy. 10 punktów, bodajże wszystko po wsadach, w tym chyba dwa alley-oopy od Rubio i jeden potężny dunk od tablicy, kiedy podawał sam do siebie. Sky’s the limit…

Brandon Knight – pudłował niemiłosiernie z czystych pozycji, dlatego miał 2/9 za trzy. Bez wyrazu, przeszedł jakby obok i niech nie zmyli was jego 14 punktów i 7 asyst. Mam nadzieję, że ten chłopak ustabilizuje swoje skille, bo czasami gra po prostu w kratkę. Chociaż gdy na parkiecie był Monroe, wyglądał przy nim naprawdę dobrze i starał się kombinować jakieś akcje dwójkowe.

Norris Cole – kolejny „monopolista rzutowy”, który po meczu z Brooksem poszedł pewnie na bilarda. Oprócz 6 (niewidocznych jak dla mnie) asyst miał 18 punktów i 4 trafione trójki na 11. Mały sępik, który miał być kandydatem do ROY. Tak się upieraliście, a wyszło na moje. Wczoraj tylko na dystansie, bez większych fajerwerków, czy wejść w pomalowane. Ogólnie bez finezji…

Markieff Morris – pomijając już jego kroki po fenomenalnej asyście Rubio zakończonej wsadem, a niech ma! Morris trafił nawet dwie trójczyny i zastanawiam się, czym obecnie zajmuje się jego brat Marcus , który miał być jednym z najlepszych debiutantów w tym sezonie. Pewnie kosi trawniki na przedmieściach Houston, a tymczasem jego brat Markieff całkiem fajnie zagrał w Rising Stars Challenge.

Tristan Thompson – tak samo jak Monroe, efektywnie. Sporo akcji „z góry”, ale były to zwyczajne paczki, szczególnie po pickach. 20 punktów na 11 rzutach, ale tylko dwie zbiórki. Całkiem nieźle i nadal czekam, kiedy trener Byron Scott da mu więcej minut. To produktywny gość, twardy, momentami walczący pod koszami jak drwal.

Landry Fields – 16 punktów, 4 zbiórki i 3 asysty. Lepiej niż na kanapie, kiedy grał w NBA 2K12 z Linem. Kujon ze Stanford kilka razy pokazał się w kontrze, miał bodajże dwie/trzy paczki i masę zbitych piątek z chłopakami. Jak na 18 minut całkiem przyzwoicie.

Kemba Walker – pupilek Michaela Jordana zanotował ciche double-double. Miał 10 punktów i 10 asyst, a ja sam byłem w szoku, że nie chciał przejąć tego meczu w pojedynkę. Dobrze, że dorasta, a wczoraj miał totalną radość z gry i obsługiwał kolegów niczym kelner. Na dystansie nie dziurawił i skończył z dorobkiem 4/11 z gry. Dla mnie OK. Grunt, że była zabawa.

Tyle ode mnie. Wasze wnioski? Podobało się?

Pozdrawiam serdecznie,

Ambasador C…