ZawszePoPierwsze

Słów kilka o Pau Gasolu. W okresie, kiedy Kobe'go wypchnięto na piedestał, gdzie coraz głośniej słychać o tym, że jest w stanie przejąć schedę po Jordanie, jest ktoś dzięki komu Kobe może być teraz tam gdzie jest. MJ miał swojego Pippena. Kobe ma swojego Gasola.

źródło: SFGate.com

Bądźmy szczerzy. Jordan bez Pippena, O’Neal bez Bryanta, Duncan bez Ginobilli’ego i Parkera, Garnett bez Pierce’a i Allena. Oni wszyscy nie zdobyliby mistrzostwa gdyby nie gracze wymienieni w drugiej kolejności. I z tym trzeba się pogodzić. Przy czym nie twierdzę, iż ci gracze nigdy nie zdobyliby bez nich w ogóle mistrzostwa. Potrzebowaliby jednak do tego nowych "Pippenów," a liczba mistrzostw mogłaby być zupełnie inna i nie tak pokaźna. A z tytułami mielibyśmy takie ekipy jak Lakers’91, Trailblazers’92, Knicks ’93, Jazz’98, Trailblazers’00 itd.

Dla Jeziorowców, Kobe'go i milionów fanów tej organizacji dzień 1 lutego 2008 przejdzie do historii jako moment odrodzenia się Lakersów. Tego dnia nie zapomnę do końca życia. Tego dnia poczułem, że już niebawem, nadejdzie moment, kiedy wszyscy "hejterzy" i krytycy zamilkną. Gasol momentalnie zmienił grę Jeziorowców. Od pierwszego meczu. Właściwie już w jego debiucie przeciwko Nets, po kilku zagraniach z Kobe’m można było odnieść wrażenie, jakby grali ze sobą od wielu lat. Od tego momentu Lakers nie przegrali nigdy trzy razy z rzędu. Od tego momentu rządzą na Zachodzie. Choć wówczas najlepsze bilanse mieli Spurs i Hornets. Znamy dalej całą historię. Play-offs 08 przeszli jak burza, ale przegrali w Finałach. Tegoroczny sezon był dla nich sezonem prawdy. Pomimo straty Andrew Bynuma grali swoje. Twardsi w defensywie. W ataku przygotowani wreszcie na walkę. Dzięki temu doświadczeniu zostali mistrzami, przy okazji wykorzystując potknięcie Cavaliers i problemy z kontuzjami Celtics. Ale bądźmy szczerzy. Nawet gdyby te ekipy awansowały do Finałów, Lakers by to wygrali, ponieważ w ich oczach od 1 meczu sezonu widać było to co widzieliśmy rok temu w oczach graczy Celtics. Tą sportową złość, głód, który za wszelką cenę doprowadzi cię do zwycięstwa wczesniej czy później. Szczególnie było to widać w meczach sezonu regularnego z w/w Celtics i Cavs, którzy wtedy na 99% byli głównymi rywalami Lakers do zdobycia mistrzostwa. Do reszty spotkań Jeziorowcy czasami nie podchodzili tak jak powinni o co Maciek tutaj słusznie często miał do nich pretensje.

Wróćmy jednak do Gasola. Pau to idealny gracz, jaki mógł trafić się Kobemu z wielu względów.

1. Osobowość. To strasznie mądry i poukładany człowiek. Po karierze koszykarskiej czeka go prawdopodobnie praca lekarza. Jego rodzice byli/są lekarzami. On sam grając jeszcze w Europie uczęszczał do szkoły medycznej, gdzie był prymusem. Angielski znał jeszcze zanim pojawił się w USA. Dla dziennikarzy szokiem było to jak biegle władał tym językiem, niejednokrotnie używając sformułowań, których nie powstydziliby się… amerykańscy doktorzy. Sporo czyta, m.in. dzieła Ryszarda Kapuścińskiego! Generalnie wie jak postępować w życiu, stąd z jego strony nie padły nigdy słowa, które zaszkodziłyby jemu samemu czy organizacji, dla której gra. Wojny w mediach Shaqa i Kobe'go wynikały głównie z tego, że obaj nie dorośli wtedy do tego, do czego doszli. Sukcesy ich przerosły i rynek medialny w L.A. ich pochłonął. Z Gasolem takie coś nie przejdzie. Bo to raz, że inna osobowość niż Shaq, a dwa, że jest w stanie poświęcić się dla dobra zespołu. Przez okres gry w Lakers tylko raz wyraził swoje niezadowolenie z małej ilości rzutów jakie oddaje - w serii z Rockets. Ale stało się tak, ponieważ Gasol słusznie zauważył, że jest za mało wykorzystywany, i że granie przez niego przynosi lepszy skutek. Zrobił to więc dla dobra drużyny a nie dla podreperowania swojego ego.

2. Poświęcenie, wola zwycięstwa. Ze świecą szukać tak utalentowanego gracza, który byłby druga opcją w zespole. Z powodzeniem był zresztą pierwszą opcją w Grizzlies.

Wystarczyło 7 lat by Pau pobił niemal wszystkie klubowe rekordy Grizzlies. Właściwie mógł wtedy spokojnie mówić, że „Memphis to ja”. Robił tam na parkiecie wszystko. Do sukcesów zabrakło mu właśnie takiego „Pippena”. Do dziś pamiętam, jak niektórzy w niego wątpili gdy dołączał do Lakers. Pisali: „3 lata pod rząd przegrywał w playoffs do 0, i teraz ma coś wygrać? No way”. Tak to wtedy faktycznie wyglądało, ale Grizzlies pechowo wpadali na świetnych Spurs. No i poza Shane'm Battierem, Pau naprawdę nie miał tam wsparcia. Jakież zatem musiało być dziwienie, gdy już w pierwszych playoffs z Lakers, Gasol wygrał więcej spotkań niż przegrał w swojej całej posezonowej karierze z Grizzlies.

Niemniej to, że Gasol potrafi osiągać sukcesy było widać już w koszykówce Fibowskiej. Osiągnął wiele i łatwiej jest napisać czego nie osiągnął w zawodowej koszykówce. Z reprezentacją Hiszpanii wygrał Młodzieżowe Mistrzostwa Europy, Wicemistrzostwa Europy, Mistrzostwo Świata z seniorami, srebro w Pekinie. Zdobył też mistrzostwo Hiszpanii, był MVP, wybierany był do najlepszych piątek w Eurolidze, Najlepszym Graczem Europy. Później przełożyło się to na NBA i został Rookie of The Year, wybierano go do All Star Game, do najlepszych piątek sezonu regularnego, wreszcie przyszedł czas na mistrzostwo NBA.

Brakuje mu w zasadzie Mistrzostwa Europy (2 lata temu przegrali pechowo finał z Rosją), które może zdobyć w tym roku w Polsce, złota na Olimpiadzie, oraz wygrania Euroligi. Co najważniejsze, Pau ma serce do gry. Shaq po kolejnych tytułach odpuszczał, tył, tracił wolę zwyciężania. W wakacje można go było spotkać albo w jadalni, albo na plaży. A z Gasolem jest inaczej. Po zdobyciu mistrzostwa, drugim sezonie NBA, kończonym w czerwcu, Pau stwierdził, że nie zostawi kadry swojego kraju na zbliżających się ME w Polsce i zamierza zagrać by zdobyć w końcu prymat w Europie. Stwierdził, że wystarczająco wypocznie po sezonie NBA i zagra. Ma to swoje minusy, bo Gasol może być zmęczony w przyszłym sezonie NBA. Jednak gdyby nie ta wola zwyciężania, nie doszedłby tam gdzie jest teraz. I o tym powinni wiedzieć fani Lakersów bo za to go pokochali.

3. Talent, praca i predyspozycje. To co osiągnął, nie byłoby możliwe, gdyby nie talent jaki posiada podparty pracą. Gasol przy wzroście 215cm porusza się lepiej niż nie jeden PF. Nienaganna praca nóg, w ogóle technika. Repertuar jego zagrań w ataku bije na głowę wszystkich wysokich w USA razem wziętych. Może przesadziłem, ale ci kórzy widzieli tegoroczne finały NBA łapali się za głowy. Żeby tego wszystkiego było mało, Hiszpan jak mało który center w lidze grozi rzutem z półdystansu. Czasami nawet zdarza trafić mu się z dystansu. Do tego Gasol potrafi zbierać i dużo widzi. Prawdopodobnie jest najlepszym podającym wśród wysokich. Tylko Shaq i Kevin Garnett są w stanie dorównać mu pod tym względem. To powoduje, że jest graczem kompletnym na swojej pozycji, do tego na tyle uniwersalnym, że bez problemu może grać zarówno jako center jak i skrzydłowy. W zasadzie gdyby Tex Winter miałby stworzyć idealnego wysokiego do trójkątów, to skopiowałby Gasola.

4. Regularność. Przyznam się bez bicia, że wcześniej rzadko widziałem Gasola w akcji. Mecze Grizzlies widziałem sporadycznie. Więcej widziałem spotkań reprezentacji Hiszpanii na MŚ w 2006 roku, gdzie Hiszpanie tryumfowali ale to też mała dawka. Jednak od pamiętnego 1 lutego widziałem jakieś 95% spotkań Pau w barwach Lakers i jedno rzuca się mocno w oczy. Regularność. 18-9. Gasol niemal zawsze robi swoje. Czasem zdarzy mu się słabszy dzień w ataku, ale wtedy doda 10 asyst i zbiórek. I tak cały sezon. Bodajże tylko 2-krotnie Gasol nie zdobył 10 punktów, odkąd gra w koszulce Lakersów. Rzadko kiedy rzuca też więcej niż 30. Po prostu robi najczęściej swoje 18-9 i jest w tym prawie tak regularny, jak swego czasu był Tim Duncan.

5. IQ. Koszykarskie IQ. Widziałem wiele spotkań. Widziałem wiele zagrań. Ale gdy oglądam jak gra Gasol, mam wrażenie, że za każdym razem uczę się od niego czegoś nowego. W koszykówce trzeba myśleć. I uważam, że Gasol jest jednym z najlepiej myślących wysokich na świecie. Predyspozycjami i umiejętnościami Gasolowi wielu gości nie odstaje. Różni ich jednak to, że Gasol na boisku myśli, przewiduje pewne zagrania. Takich przykładów mam masę z jego części kariery, którą mam okazję śledzić uważnie, dzięki temu, że jest Jeziorowcem.

Pamiętam, że bodajże pod koniec lutego zeszłego roku Lakers zawitali do Amway Arena. Już w pierwszej kwarcie Magicy rzucili 44 punkty, trafiając niemal każdą trójkę i dominując pod koszami za sprawą Dwighta Howarda. Nie było Andrew Bynuma, Kobe miał problemy z małym palcem i wydawało się, że Lakers tego nie wygrają. A jednak, wtedy swój show zaczął Gasol.

Wymusił faule w ataku Howarda, wpędził go w foul trouble, dzięki temu Lakers mogli narzucić swój sposób gry i wygrali w końcu to spotkanie. Gasol rzucił 30 punktów na skuteczności 12/15. Oczywiście swoje też zrobił Kobe ale to Pau był ojcem sukcesu. Po raz pierwszy wtedy, chyba od 4 lat, ktoś inny niż Kobe był wybawcą tej drużyny i to był pierwszy tak wyraźny sygnał tego, że nastały inne czasy. Później był mecz w Phoenix z Suns. Debiut Shaqa, mecz transmitowany na całe Stany. Pamiętam, że atmosfera przed tym meczem była bardzo gęsta, prawie tak jak przed Finałami NBA. Lakers nie mieli odpowiedzi na duet Shaq-Amare. Wydawało się, że pod koszami zostaniemy zniszczeni. Ponownie wyszła mądrość Gasola. Skoro w obronie nie mogliśmy przeciwstawić się sile Suns trzeba było narzucić im swoje granie w ataku. I Gasol tego dnia w ataku zagrał niemal perfekcyjnie. Wykorzystywał szybkość w pojedynku z Shaqiem, biegał szybciej do kontr i dzięki temu wygrał ponownie jego zespół. Takich spotkań, zagrań z jego strony, kóre w końcowym rozrachunku przeważały szalę zwycięstwa jest naprawdę dużo.

Próbowałem znaleźć jeden mix, który oddałby istotę sprawy. Opisał jakoś grę Gasola w skrócie. Jest ciężko bo za dużo jego zagrań widziałem. I każdy mix jest za mały. Warto obejrzeć jednak coś takiego:

Tu niemal w każdym zagraniu widać to o czym pisałem wyżej. Można zobaczyć w tym krótkim miksie jaki ma repertuar zagrań pod koszem, jak biega do kontry, jak się ustawia w ataku, jaką ma pracę nóg, technikę. W każdym zagraniu wychodzi to czego nie mają dzisiejsi centrzy w NBA, szczególnie ci amerykańscy. Pau dzięki temu, że jako młodzieniec grał jako rozgrywający, musiał dobrze panować nad piłką, pracował nad techniką. Do tego nie zaniedbano go pod tym względem gdy stał się centrem. Jeżeli ktoś uważnie oglądał tegoroczne Finały, to widział różnicę. Sam Howard to przyznał, że już po pierwszym spotkaniu zaczął studiować dvd z zagraniami Gasola. Takie podstawy, jak nie opuszczanie piłki poniżej obręczy barkowej, których brakowało w grze Dwighta, zadecydowały o wyniku serii. Amerykanin mądry po szkodzie, chciałoby się rzec. Podobno te wakacje mają stać pod znakiem pracy nad techniką supermana, jak wyjdzie zobaczymy.

Co warto wiedzieć jeszcze o Gasolu?

Jest produktem Jordanowsko-dreamteamowskim. To oznacza, że zachorował na basket w 1992 roku przy okazji Igrzysk w Barcelonie, gdzie Jordan i spółka pokazali światu czym jest prawdziwa koszykówka. Za idola miał oczywiście MJ’a, a jego największym marzeniem było zagrać przeciwko niemu, co zresztą miało miejsce gdy był jeszcze Niedźwiedziem. Działa społecznie pod egidą UNICEF. Pochodzi z Saint Boi de Liubengrad, 80 tysięcznego miasta leżącego na południe od Barcelony.

Podczas Mistrzostw Swiata 2006, gdzie Hiszpanie zdobyli złoto dorobił się ksywy Konkwistador, za sprawą brody. Zresztą większość Hiszpanów zapuściło wtedy brody i cały zespół nazywano Konkwistadorami (conquistador = zdobywca).

Kobe nie mógł trafić lepiej. Zastanawiałem się w niemistrzowskich latach Lakers, kogo powinien mieć KB u swojego boku by zdobyć mistrzostwo. Nie spodziewałem się, że to będzie Pau Gasol. Zresztą kto się spodziewał. Zatem, jeżeli znajdziecie się na meczach Hiszpanii na tegorocznych ME, delektujcie się grą Gasola. Nie zawsze trafia się okazja by zobaczyć na żywo u siebie gwiazdę tego formatu.