Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 269 714 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS




WSCHODZI NOWA GWIAZDA W CLEVELAND

wtorek, 31 stycznia 2012 23:36

 

Marek Dziuba

 

Całe to podekscytowanie Rickym Rubio jest uzasadnione, a moja radość przeogromna, gdy pomyślę sobie, że do NBA trafił nowy prawdziwy rozgrywający wyznający zasadę "podanie ponad rzut" aż do bólu. Zbliżający się nieuchronnie zachód karier Jasona Kidda czy Steve'a Nasha nagle nie wydaje się taki straszny w epoce, gdy ten gatunek jedynek niestety wymiera, a takie Brandony Jenningsy trafiają do ligi niemal rokrocznie.

 

Cały szum wokół Hiszpana nie może nam jednak przysłaniać oczu co do tego, kto w tym momencie faktycznie przoduje w wyścigu po nagrodę debiutanta sezonu, a nie jest to wbrew pozorom fałszywy rookie Minnesoty, a... Kyrie Irving.

 

Herbata (jak nazwał go pewien fan w Polsce, good one!) to oczywiście całkowicie inaczej usposobiony point guard. Tutaj zamiast przedrostka "true" wstawiamy "scoring". To dokładnie to, czego potrzebowali Cleveland Cavaliers po odejściu LeBrona Jamesa, który poczynania drużyny z północnego Ohio zwłaszcza w ataku uzależnił od siebie niczym  najmocniejszy narkotyk. Dlatego właśnie tak strasznie ciężko było przekonać się do zobaczenia jakiegokolwiek meczu Cavaliers w tragicznym poprzednim sezonie, gdy 'byli na odwyku', nie mając absolutnie żadnego gracza dla którego warto było wstać w nocy i przysypiać w szkole, pracy. Dość powiedzieć, że, gdy grali z Lakers Phil Jackson otwarcie mówił, że nie zna większości graczy w winno-złotych uniformach. "Eyenga, Hollins, kto?"

 

W nagrodę Cleveland zesłano nowego bohatera. Piszę to już bez większych złudzeń i wątpliwości związanych z jego skromnym dorobkiem meczowym w koledżu. Kyrie ma na koncie już więcej spotkań w NBA i zadziwiająco szybko puka do drzwi elity rozgrywających, zresztą sprawdzcie sobie jego PER (22.88, 14. wynik w lidze, wśród PG tylko za Paulem i Rose'm). Przed nim pewnie niejeden wzlot i upadek, w końcu to pierwszoroczniak (i to taki, którego spotkał lockout), ale banalnie ujmując, kwestią czasu wydaje się jego skok jakościowy. Herbata musi się przecież zaparzyć, zanim osiągnie odpowiedni smak...

 

Więcej czasu na boisku Irving otrzyma w każdym razie dopiero, jak podkreślił Byron Scott, gdy wychowanek Duke poprawi się w defensywie. To nie tak, że Irving gra słabo w D, ale Scott chce rozsądnie szkolić chłopaka, krok po kroku, by nie za szybko poczuł się zbyt pewnie. Mi się to podoba.

 

 

- Laik łatwo przyzna, widząc go na boisku, że jest jednym z najlepszych rozgrywających w lidze, ale ja go widzę codziennie i wiem, że ma jeszcze przed sobą dużo pracy po obu stronach boiska. Czy sądzę, że ma potencjał na stanie się kimś w tej lidze? Tak jak powiedziałem przed sezonem, wszystko w jego rękach. Widzę jego słabości, wiem nad czym musi pracować. Na razie zmierza w odpowiednim kierunku. - B.Scott


 

Irving jest specyficznym przypadkiem, który nie doczeka podobnego poklasku do Rubio, bo najzwyczajniej w świecie nie czaruje podaniami i nie kończy pod koszem akcji tak efektownie jak choćby Russell Westbrook czy Derrick Rose. Wszystko dlatego, że jego największą zaletą i to w zaledwie w wieku 19 lat już jest niespotykana efektywność i mądrość w grze. Nie jest to magiczne, bez większych fajerwerków dla widza, ale bardzo skuteczne. Przyznam, że lubię to porównanie do Chrisa Paula w jego przypadku, tym bardziej, że życie tworzy piękne historie i mentorem Irvinga jest dawny mistrz CP3, z którym już nawiązał przyjazną relację.

 

Statystyki:

 

Irving: 28 minut na mecz, 17.9 punktów, 4.8 asyst, 3.4 zbiórek, 3.3 strat, 51.6% z gry, 40.7% za trzy, 80.6% za 1


Paul (rookie): 36 minut na mecz, 16.1 punktów, 7.8 asyst, 5.1 zbiórek, 2.3 strat, 43% z gry, 28.2% za trzy, 84.7% za 1

 

Oczywiście jest różnica, Irving gra mniej, ale rzuca więcej punktów i na lepszej skuteczności (poza osobistymi). Traci jednak więcej piłek, ma mniej asyst i zbiórek, lecz gdyby dodać mu te 8 minut wyglądałoby to u niego jeszcze korzystniej. Odpuszczę to sobie, bo przeliczenia statystyk na minutę nie bardzo mnie przekonują, skoro są one tylko wirtualne. Załóżmy, że zebrałbym 4 piłki w ciągu 8 minut i zszedł z boiska. PER-36 wynosiłoby 18 zbiórek, a normalnie skończyłbym mecz z 5 jak Brook Lopez. Tak na to spoglądam. Nieważne.

 

Wracając do Irvinga. Wierzę w niego od początku i mimo kompletnego falstartu przeciwko Toronto Raptors w spotkaniu inaguracyjnym z każdym kolejnym występem udowadniał dlaczego bez namysłu Cavs poświęcili na niego pierwszy pick Draftu. Prawdziwy przebłysk talentu Kyrie'go mogliśmy oglądać w minionym tygodniu przeciwko Nets, gdzie rzucił rekordowe 32 punkty (21 w czwartej kwarcie!) i ostatnio przeciwko Celtics (23pkt., 10-14, 6as., 4zb.,). W Bostonie liczyło się jednak coś więcej.

 

Irving pokazał, że ma to "coś", by pełnić rolę go-to-guy'a.

 

 

- Kiedy mecz jest na styku, domaga się piłki. Nie wiem czy to takie nastawienie czy ma to po prostu w swoim DNA. Iskierki w tamtej chwili zaczynają się pojawiać w jego oczach i nie boi się pełnić rolę GOAT'a, nie obawia się tego, że może zostać bohaterem -  B.Scott


 

Żeby nie było tak kolorowo. Przygoda z zaciętą końcówką rozpoczęła się boleśnie, bo od minimalnie chybionego lay-upu przeciwko Pacers, który zapewniłby Cavs wygraną równo z syreną. Irving miał tak łatwą pozycję, że nie trafił chyba jedynie przez zdziwienie, jakie go przez to dopadło. W starciu z C's foruna zakręciła się już na jego korzyść. Piłka wpadła, a Kyrie stał się - uwaga - trzecim najmłodszym zawodnikiem od sezonu 2002/03, który trafił o zwycięstwo obok LeBrona Jamesa i Kobe'go Bryanta. Kiedy ja się tu zachwycam nad niebiosa, on z kolei przyjmuje to zupełnie na chłodno, zupełnie jak 30-letni weteran.

 

 

- To był tylko rzut. To już za mną. [...] Kiedy oddajesz takie rzuty, nie ma presji, chyba, że jesteś nieprzygotowany. Ćwiczymy takie rzuty, manewry bez przerwy. Wszystko jest jak rachunek prawdopodobieństwa. Raz trafisz, a raz nie. Kiedy pudłujesz, mówisz sobie "Trafię następnym razem".

 

 

Zdrowe podejście, czyż nie?

 

Cavaliers dzisiaj ponownie grają z Celtics, tym razem u siebie. Czy Kyrie znów będzie musiał trafić w końcówce? Jedno jest pewne... nie będzie bał się tego wyzwania, a zawodnicy, którzy nie wymiękają w crunchtime - podobnie jak prawdziwi rozgrywający - nie rosną na drzewach. Swoją drogą, Cavs zaskakująco liczą się w walce o Playoffy, a słaby Wschód robi im przysługę. Moja opinia? Lepiej będzie dla nich jeśli raz jeszcze zanurkują, by w hucznym' drafcie 2012 ściągnąć kolejny cenny element do tej układanki, w międzyczasie obserwując rozwój Irvinga i Tristiana Thompsona. Wbrew sportowemu duchowi walki, idąc za rozumem: pierwsza runda nie jest tego warta.

 

 

 

 

 


Podziel się

BARON DAVIS WRACA...

wtorek, 31 stycznia 2012 23:07

Michał Górny

 

... na ekrany. 

 

Jak podaje ESPN Baron Davis sprzedał jednej ze stacji telewizyjnych swój pomysł na sitcom.  Tytuł tego dzieła ma brzmieć „I Love Boom” a cała rzecz ma traktować o życiu profesjonalnego koszykarza. Oczywiście w głównej roli Baron Davis. Szczegóły na temat całej obsady oraz dokładnego czasu emisji nie są znane, jednak już teraz można należy podejrzewać, że sprzedanie tego pomysłu spotka się z „fochem” ze strony Amare Stoudemire’a. STAT pod koniec zeszłego roku również widział swoje szanse w świecie komedii.

 

 woją drogą opis projektu Davisa brzmi nader obiecująco, jednak biorąc pod uwagę to, co Baron Davis  chce osiągnąć, czyli zabawić się w granie czarnego Hanka Moody’ego z Californication, możemy spodziewać się różnych rezultatów.  Co tak naprawdę może przekazać na dzień dzisiejszy? Codzienne wizyty u lekarza? Bądź też nieustanne poszukiwanie swojego „mojo” na treningach? Docinki z ławki rezerwowych? Jednak bądźmy dobrej myśli – za produkcję serialu ma być firma Verso Entertainment (tak, zgadliście Baron Davis jest właścicielem), która debiutowała w 2008 roku (pozytywnie przyjętym przez krytyków) dokumencie Crips and Bloods: Made in America.

 

Baron Davis podobno z tej okazji zapisał się na lekcje aktorstwa. Może czas wziąć jakieś lekcje by wrócić WRESZCIE do gry?

 

 

 

 

MMMMMMMMMMhttp://youtu.be/qEjOQuE57rQ

Podziel się

DNIÓWKA: DENVER Z MEMPHIS BEZ ALLENA IVERSONA

wtorek, 31 stycznia 2012 22:58





 

Przemek Kujawiński

 

Próbowałem przebić się przez 700 artykułów w moim czytniku google, żeby znaleźć informację o każdej z 30 drużyn ligi, ich filiach w D-League, sprawdzić, co u chłopców od podawania piłek i ciotek masażystów Spurs (bo o Spurs należy pisać), niestety większość ludzi pisała dzisiaj o dunku Blake'a Griffina. Cholernie wybiórczo - szkoda, że tak niszowe informacje jak procent zbiórek ofensywnych Charlotte Bobcats nie sprzedają się tak dobrze.

 

01:00 NEW JERSEY (7-14) @ INDIANA (13-6)

 

No więc... Ric Bucher z ESPN wciąż stawia Nets jako pierwszych w kolejce po Dwighta Howarda i dodaje... że jeszcze bardziej zwiększyliby swoje szanse, gdyby dodali do składu Stephena Jacksona. Dwight i Jax są ponoć kumplami i bardzo chcieliby grać razem z Deronem Williamsem. Jackson nie jest szczęśliwy w Bucks i ci nie przedłużą raczej jego kontraktu. Pytanie w jaki sposób Nets mieliby zdobyć Stephena już teraz, a potem mieć jeszcze czym handlować po Dwighta (a następnie wystawić pełną pierwszą piątkę). Może Jay-Z napisze po prostu jakiś kawałek promujący MIlwaukee? Wszyscy byliby zadowoleni.

 

01:00 BOSTON (9-10) @  CLEVELAND (8-11)

 

Czy to 2 lata temu ten mecz nie poleciałby w czwartek?

 

01:00 ATLANTA (15-6) @ TORONTO (7-14)

 

01:30 DETROIT (4-18) @ NEW YORK (7-13)


02:00 DENVER (14-6) @ MEMPHIS (10-10)

 

Nie grają 76ers, ale przy okazji meczu innych dwóch drużyn, w których grał Allen Iverson oto wasz must read na dzisiejszy wieczór (dla tych mniej zorientowanych czytelników naszego bloga - tam, gdzie jest na niebiesko znajdziecie link).

 

04:30 CHARLOTTE (3-18) @ LA LAKERS (12-9)

 

Kartka z kalendarza. Kiedy prawie 9 lat temu Karl Malone rozważał, gdzie przenieść się po zakończeniu swojej przygody z Utah Jazz zawęził swój wybór do Lakers i Spurs. Zdecydował też, że podpisze kontrakt z zespołem, który... przegra w 2003 roku, żeby nikt nie mógł mu zarzucić, że przechodzi do mistrzowskiego zespołu. Jak dziś twierdzi, chciał pomóc klubowi, w którym będzie występował. Jednocześnie jednak był rozczarowany, bo wolał San Antonio. Ostatecznie dotrzymał danego sobie słowa i podpisał umowę w LA, mimo tego, że Spurs proponowali więcej pieniędzy.

 

Rok później faktycznie pomógł swojej nowej drużynie uporać się z Spurs, ale jak dobrze pamiętamy pierścienia nie udało mu się zdobyć. San Antonio podpisało w jego zastępstwie Roberta Horry'ego i z nim w składzie wygrało jeszcze dwa razy. Dziwnie toczą się losy w NBA.

 

Spodziewajcie się tej i wszystkich innych historii w całkiem nowej wersji już niebawem, gdyż Phil Jackson pisze swoją kolejną książkę pod enigmatycznym tytułem: "11 pierścieni".


04:30 SACRAMENTO (6-14) @ GOLDEN STATES (6-12)

 

Pees: Jutrzejsza Dniówka jest wasza. Pokażcie mi jak należy to robić. Nie wybiórczo i uszczęśliwiając wszystkich. Do 4 zdań na mecz. Macie ciekawy stat? Znaleźliście dobrą historię? Ślijcie: pkujawinski@gmail.com

 

 

 

 

MMMMMMMMMMhttp://youtu.be/qEjOQuE57rQ

 


Podziel się

TO NIE TYLKO BIZNES, CZYLI O KAPIE JAKĄ STALI SIĘ ORLANDO MAGIC

wtorek, 31 stycznia 2012 18:04

 

Maciej Kwiatkowski


12-9) ORLANDO @ (15-6) PHILADELPHIA 69:74

 

To obecnie zupełna strata czasu pisać o Orlando.


To przykre, bo Dwight Howard i Stan Van Gundy są jednymi z najlepszych w swoim fachu. Zawsze gdy piszę o Magic nie czuję, że właśnie Van Gundy otrzymuje w Polsce należyty szacunek. Jesteśmy ogółem chyba nieco zbyt subiektywni w ocenianiu Van Gundy'ego, stawiając u podstaw niezrozumiałą z naszego punktu widzenia logikę z jaką traktował on minuty gry dla Marcina Gortata. Trochę zapominając chyba przy tym, że gracz którego zmieniał może być jedynym, który mógłby potwórzyć wyczyn Wilta Chamberlaina i grać po 48 minut na mecz. Nie chcę tutaj robić Adama Michnika i pouczać Polaków za patriotyzm, ale zwyczajnie nie rozumiem dlaczego żyję w świecie, w którym SVG jest przez niektórych uznawany za słabego trenera. I już.

 

Van Gundy może być krzykliwy, gnuśny i karykaturalny, ale wziął on i wycisnął wszystko co można było wycisnąć z Howarda i graczy jakich miał wokół niego. Zbudował teoretycznie najefektywniejszy ofensywnie system w lidze w oparciu o gościa, którego co roku ktoś bezmyślenie wybiera w pierwszej rundzie mojej ligi fantasy, zapominając jak fatalnym jest wykonawcą rzutów za jeden punkt. Do tego za kilka lat będziemy dziwić się i śmiać jak do Finałów NBA mógł trafić zespół, którego drugim najlepszym graczem był Hedo Turkoglu. Przypomnę tylko, że ten sam zespół rok później był najgorętszą drużyną marca i kwietnia w NBA, zanim Vince Carter nie spudłował dwóch rzutów wolnych w drugim meczu playoffów przeciwko Celtics.


Myślę, że przed Van Gundy'm jeszcze nie jeden Finał Konferencji. Nie piszę tego na kanwie wczorajszego meczu, ale w czerwcu wygasa kontrakt Scotta Brooksa w Oklahoma City Thunder i mogę tylko podejrzewać, że jeden, a może nawet dwóch z braci Van Gundych stanie się kandydatami, aby przejąć po nim to atrakcyjne stanowisko, które - teraz zamiast Michnika robię Phila Jacksona - Brooks może stracić, jeśli Oklahoma nie wygra Zachodu w tym roku. Za chwilę wolne też będzie stanowisko trenera New York Knicks, a kto wie tak naprawdę ile Mike Brown przetrwa w Los Angeles.


Piszę o tym, bo SVG zupełnie nie zasługuje na to co dzieje się w jego zespole. To jest nienormalna sytuacja, w której Twój najlepszy zawodnik rozgrywa sezon i chce aby wszystko kręciło się co najmniej jak dotychczas, równocześne wiedząc że odejdzie po jego zakończeniu. Skoro nie motywuje mnie to nawet do tego, żeby z łaski swojej włączyć mecz Orlando między siedzeniem na fotelu, a siedzeniem na fotelu, to jak ma to motywować cały zespół do rzucania się na parkiet jak robili to Thaddeus Young czy Elton Brand we wczorajszym meczu?


Jameer Nelson rywalizuje w tym sezonie z Derekiem Fisherem o wydawać by się mogło niedoścignione miejsce nr 30 w rankingu starterów na pozycji rozgrywającego. Produktywność Jasona Richardsona spadła o 25% w poprzednim sezonie, gdy opuścił Phoenix i Steve Nash przestał go szukać bez piłki. J.J. Redick i Ryan Anderson to wzorowe produkty Van Gundy'ego i te spisują się w tym sezonie dobrze, ale Magic nie mają większego zaplecza, gdy dwóch z tej czwórki wyłączą z gry kontuzje. Wczoraj Chris Duhon zaczął mecz jako playmaker-skreśl-wyprowadzający-piłkę-z-połowy, a zmieniał go Larry Hughes. Na dwójce/trójce biegał zaś Kukurydz Richardson, któremu coraz bliżej do joggingu w Central Parku niż do bycia wartościowym graczem w NBA. Obok Von Wafer, którego przemilczę, bo się stara, a na czwórce Glen Davis, który stara się być czymś więcej niż "Big Baby" i rzuca w tym sezonie poniżej 40% z gry. Grał jeszcze Earl Clark, z którego Van Gundy urabia zdolnego obrońcę 3/4, a ten w młodym wieku musi oglądać w tym sezonie takie rzeczy.


Jednak nawet w tym składzie Magic rozpoczęli sezon od 11-4. Głównie dzięki efektownemu systemowi, który może ich wyrzucić z każdego meczu, ale wrócić nawet z blowoutu -19 na trzy minuty przed końcem czwartej kwarty - co zdarzyło się wczoraj, chooooć głównie dzięki Dougowi Collinsowi, który zupełnie zdjął wysokich i patrzył jak Anderson dominuje atakowaną deskę jakby niszczył jakąś małą cerkiew. W tym meczu, podobnie jak w ostatnich dwóch z Bostonem, czy w Nowym Orleanie, czy w niedzielę z Indianą - Magic zostali upokorzeni. Biegali wg niewidocznych strzałek na parkiecie i praktycznie przechodzili przez kolejne zagrywki jakby to był ostatni trening przed meczem. W niedzielę zostali za to wybuczeni przez własną publiczność.


To było nieuniknione i dalej może być bardzo brzydko. Howard zrobiłby dobrze - prawdopopodobnie - wszystkim, gdyby odszedł już teraz, a Magic oszczędziliby swoim kibicom oglądania sezonu, którego tak naprawdę nie ma. Za kilka lat spojrzą na niego jak na dziurę wyrwaną przez lokaut, bo będą chcieć  wierzyć, że nie oglądali meczów o NIC. Kilku z nich pomyśli nawet za dekadę od teraz, że lokaut JEDNAK anulował cały sezon.


Van Gundy, Redick, Anderson, fani Magic i jedna toaleta na jednego kibica w hali Amway zupełnie nie zasłużyły na coś takiego. Przy okazji tak sobie myślę, że naprawdę musi nas obchodzić LeBron James, skoro Howard nie jest powszechnie nokautowany, disowany, miażdżony za to, że pozwala trwać takiej sytuacji. Kilka dni temu po wizycie w Nowym Orleanie próbował motywować resztę graczy, ale to takie przykre, że nie rozumie zupełnie podstawowych i naturalnych aspektów psychologii sportu, której nie musiałem nawet poświęcać tego jednego zdania gdzieś w akapicie wyżej. Wszyscy rozumieją. Alternatywnie myślę, że rozumie to też Dwight - naprawdę tak myślę - ale po prostu odgrywa swoją rolę. To smutne.


W gruncie rzeczy obyłoby się bez żadnego zdania i bez tego wpisu, w którym chciałem chyba zaznaczyć, że bardziej obecnie zależy mi na Van Gundy'm i tym co stanie się z tym teamem, do którego mamy w Polsce morze szacunku i sympatii. Wszyscy wiedzą co musi się stać, aby sprawy znów zaczęły biec normalnym torem. Oby wydarzyło się to jak najwcześniej.

 

 

 

MMMMMMMMMMhttp://youtu.be/qEjOQuE57rQ

 


Podziel się

PRZERWA NA ŻĄDANIE (29-30.01.2012)

wtorek, 31 stycznia 2012 17:56


Bartek Tomczak

 
Jeśli czekaliście dzisiaj na obiecywaną Przerwę na Żądanie EXTRA, to musicie się uzbroić w cierpliwość. Mieliśmy ją nagrywać wczoraj, ale wyszło tak, że robimy to dopiero za dwie godziny, a to oznacza, że dostaniecie ją do odsłuchania jutro z samego rana.


Dzisiaj natomiast trochę jakby z ławki rezerwowych wchodzi Przerwa na Żądanie. Poniżej macie do dyspozcji podsumowanie minionej nocy, a jeśli chcecie sobie przypomnieć także to co działo się w niedzielę, te wszystkie loty Miami i zacięte końcówki to zapraszam na Dailymotion.com. Niestety YouTube dzisiaj nie wiedzieć czemu nie przyjmował mi programu, oznajmiając, że treść należy do NBA i jest zablokowana na całym świecie poza...Rosją.


Dlatego też w wersji poniżej tylko poniedziałek (i także przez to wrzuciłem to tak późno), ale za to dostępny w dobrej jakości - wystarczy przestawić na 720p.


Mam nadzieję, że to pierwsza i ostatnia taka historia w tym sezonie ;)



Podziel się

TOP 10 ZAGRAŃ: 30 STYCZNIA 2012

wtorek, 31 stycznia 2012 15:51

 


Podziel się

GORTAT I NIC WIĘCEJ, CZYLI KOLEJNY GNIOT OD PHOENIX SUNS

wtorek, 31 stycznia 2012 13:06


(14-8) DALLAS @ (7-13) PHOENIX 122:99 

 

Maciej Kwiatkowski 

 

Postęp Marcina Gortata to w tym momencie jedyna rzecz jaka idzie Phoenix Suns. Steve Nash rozgrywa sezon All-Star, ale płaci za to urazami bioder i nóg. Minęły już czasy, gdy Nash był w stanie wymyślić sobie samemu pozycję do rzutu i w tym sezonie w równym stopniu Gortat korzysta z niego co on z Gortata.

 

Bez Nasha w składzie Suns prawdopodobnie rozpoczną w środę w Nowym Orleanie serię dziewięciu meczów, które zadecydują o ich sezonie. Siedem z nich rozegrają na wyjeździe i ...tak - powinniśmy być przygotowani na co to zbliża się nieuchronnie, ale z drugiej strony Alvin Gentry w dwóch ostatnich sezonach pokazał, że jego teamy potrzebują czasu, żeby dojrzeć i zacząć grać lepiej. Mam jeszcze trochę cierpliwości. W rzeczy samej tegoroczny team Suns nie jest wcale słabszy niż ten z Vince'm Carterem. Kłopot w tym, że z większą częstotliwością oddaje takie gnioty jak wczoraj czy ostatnio w Portland, nie potrafiąc też wygrywać u siebie z Cleveland, Toronto i New Jersey. Nie ma też wsparcia graczy nr 3 i nr 4, którzy tak regularnie potrafili je dawać w drugiej części poprzedniego sezonu.


Channing Frye i Grant Hill, obaj - niestety - notują sezony do zapomnienia, a im dalej w sezon tym gra Suns coraz częściej sprowadza się do pick/rolli Nasha z Gortatem i starań obydwu, aby coś dobrego z tego wyszło. Frye przeciwko Grizzlies oddał desperacką serię pięciu rzutów w trzy minuty trzeciej kwarty, zszedł z parkietu i już nie wrócił. Wczoraj trafił 1 z 5 i wygląda jakby już sam nie wierzył, że się odblokuje. Hill natomiast o ile wciąż jeszcze przydaje się jako najlepszy obrońca, to w ataku leży na parkiecie przy połowie swoich rzutów z gry i to dla niego prawdopodobnie nie wiemy jaki survival wytrzymać ten sezon, na tych kostkach i na tych kolanach. 

 

Gortat chyba nigdy nie mógł przypuszczać, że w przeciągu roku zamieni bycie hodowcą rybek na Florydzie i dozorcą boiska, na którym gra Dwight Howard na etatową rolę pierwszej opcji ofensywnej w swego czasu najlefektowniejszej drużynie ligi. Nic dziwnego, że nawet Gortat wciąż jeszcze nie może przyzwyczaić się do sytuacji, w której praktycznie powinien domagać się piłki w każdej akcji czy też wyskakiwać do pick/rolli za każdym razem, gdy Nash przeprowadza piłkę przez połowę. To najlepsze obecnie co może spotkać Suns. Scott Williams, którego słuchać już nie mogę, powiedział podczas meczu, że Gortat jest w tym sezonie "in the zone". Jest jak "mogę wszystko". Robi takie rzeczy, że mamy drugi miesiąc sezonu, a portale sportowe już wystrzelały się z nagłówków. Więc zanim za jakieś dwa tygodnie zaczną one pisać o klęskach i pogromach, nie musicie myśleć, że koloryzują. Suns są dosyć przykrzy do oglądania w tym sezonie mecz w mecz. 

 

Wczoraj zabrakło Nasha i ...zabrakło obrony - tak jakby była i jej zabrakło, rozumiecie? To żart. Mavericks zasypali Suns trójkami, a gdy w rezerwowym line-upie wychodzą Delonte West, Jason Terry, Lamar Odom i Ian Mahinmi, to tych czterech plus jeszcze ktoś mogliby teraz mieć 7-13 na Zachodzie jak Suns, gdyby wystawiali team z taką pierwszą piątką. Rezerwowy line-up Mavericks rozstrzygnął-skreśl-rozstrzelał ten mecz. West trafił 5 z 6 trójek, miał 25 punktów i 6 asyst, a Vince Carter trafił 5 z 7 i Suns praktycznie nie byli w grze już od drugiej kwarty.  

 

Gdy zabraknie najlepszego gracza i to takiego, który raczej nie jest znany z niczego więcej niż przytomna obrona i złe warunki fizyczne, aby robić to dobrze w NBA, wtedy właśnie gra w defensywie powinna być jedynym ratunkiem. Czyż nie? Mavericks nie potrzebowali tymczasem nawet Dirka Nowitzkiego (10 pkt w 28 minut) czy Terry'ego (11 pkt) czy Jasona Kidda, który będzie pauzował do końca tygodnia. Inna rzecz, że i Mavericks mieli wczoraj dzień na dystansie, podobnie jak Clippers, i są już zupełnie inną drużyną niż ta z pierwszego tygodnia sezonu. Jeśli cały czas pozostaje w Tobie ta myśl, to musi ewoluować, o czym pisał też Przemek w szaliku we wczorajszej Dniówce z Barcelony. (Saska Kępa, KFC, jedyny gość w zimowej czapce. Czekam aż włączą mi energię w domu. Nie ma lekko. Zastanawialiście się kiedyś co by było gdyby powietrze było tak zimne, że cięłoby twarz? O tych i innych rzeczach możecie pomyśleć obecnie w Polsce)

 

Tracąc J.J.'a Bareę, Mavericks stracili drugi z czynników, który wcześniej przeszkadzał im wygrywaniu serii play-off. Barea był kreatorem w pick/rollu, jakim? Nie trzeba przypominać. Pytanie czy West, Carter i Rodrigue Beaubois (14 as. w dwóch ostatnich meczach) będą w stanie go zastąpić? West póki co jest jednym z lepiej spisujących się graczy, którzy zmienili kluby przed sezonem. Jak zwykle jednak w jego przypadku najważniejsze jest to jak długo pozostanie na parkiecie. Mavericks wyglądają dobrze - z 50% Nowitzkiego, 40% Odoma i ze 150% Cartera w dwóch ostatnich meczach... Choć nie mogę być taki krytyczny dla Vince'a. Mavericks 11/12 to mądrzejszy team niż Suns 10/11, z o wiele lepszą defensywą - to powinno działać na korzyść Vince'a i tak w rzeczywistości dzieje się w tym sezonie.


 

 

 

MMMMMMMMMMhttp://youtu.be/qEjOQuE57rQ

 


Podziel się

STATEMENT DUNK, STATEMENT GAME, CZYLI CLIPPERS UPOKORZYLI OKLAHOMĘ

wtorek, 31 stycznia 2012 12:29

 

 

Maciej Kwiatkowski

 

(16-4) OKLAHOMA CITY @ (12-6) L.A. CLIPPERS 100:112



Fani Oklahomy City Thunder słusznie wskazywać będą, że brak Thabo Sefoloshy kompletnie wybił z ofensywnego rytmu Jamesa Hardena, który musiał rozpocząć mecz w pierwszej piątce. Poziom przenikliwości faktu, aby już na starcie wspomnieć Szwajcara rzucającego 5.2 punktów, powinien jednak powiedzieć prawdziwą historię tego meczu. Nie był nią dunk Griffina, być może najlepszy w jego karierze.
 

 

Prawdziwa historia to fakt, że Clippers są na drodze do zostania czołową drużyną Konferencji Zachodniej już w tym sezonie. Chyba, że ktoś naprawdę spodziewał się, że stanie się co innego. Prawdopodobnie nie docenia Chrisa Paula, który swoje cztery najlepsze mecze tego sezonu zaliczył w czterech zwycięstwach: 

 

- z OKC Thunder - 26 punktów, 14 asyst, 12/16 z gry, 2 straty
- z Miami - 27 punktów, 11 asyst, 6 zbiórek, 11/21, 1 strata
- z LA Lakers - 33 punkty, 6 asyst, 4 zbiórki, 1 strata, 12/22
- w Denver - 25 punktów, 7 asyst, 6 zbiórek, 9/19, 1 strata 

 

Paul był tylko połową historii, którą ukradł Griffin. Pierwsze 30 minut wczorajszego meczu to było najlepsze pół godziny jednej drużyny w tym sezonie, wliczając w to start 35-26, cztery dunki DeAndre Jordana, 10/14 za 3 po trójkach Carona Butlera (22 pkt) i Mo Williamsa oraz dziewięć pierwszych punktów Griffina w trzeciej kwarcie, które otworzyły dwudziestopunktowe prowadzenie.  

 

Nie tylko Clippers, ale i Kevin Durant czy Russell Westbrook swoją grą zrobili show w pierwszej połowie, rzucając 39 z 46 punktów Thunder. Clippers zrobili to jednak w najefektywniejszy z możliwych sposobów: z 64 punktów do przerwy 30 zdobyli trójkami, a 12 z dunków. 

 

Historią byli ponownie role-players, dwaj starzy nasi znajomi, Butler i Mo Williams. Butler zalicza rewelacyjny rok po zerwaniu więzadeł w kolanie w styczniu 2010 i podobnie jak Paul, im trudniejszy rywal, tym gra lepiej. "Instant Mo" Williams od ponad tygodnia jest natomiast jednym z najgorętszych graczy ligi, trafiając ok. 60% z gry. Jak dobry staje się Jordan przy Paulu i Griffinie? Albo ta dwójka? 

 

Vinny Del Negro po raz pierwszy w tym sezonie zmienił rotację, wystawiając z ławki tylko jednego big-mana, Reggiego Evansa. Nie było w niej Ryana Gomesa na 3/4 i zamiast tego Randy Foye i Chauncey Billups znów grali też minuty jako niscy skrzydłowi.

 

Del Negro miał też w tym blowoucie małego fuksa... Clippers tracą najmniej piłek w Konferencji Zachodniej i nie można tego robić przeciwko Thunder czy Miami Heat, którzy są w Top5 kontrataków w lidze. (btw - czy nie powinniśmy oceniać tego jako dużego plusu LAC w perspektywie potencjalnej serii play-off?). Kilka łatwych punktów i indywidualność Duranta pozwoliły Thunder zmniejszyć straty z 18 do sześciu punktów na trzy minuty przed końcem drugiej kwarty. Del Negro przetrzymał w tym czasie na ławce Griffina, nie chcąc ryzykować jego trzeciego faulu przed przerwą. Siedział na niej też Jordan i Clippers grali w czterech obwodowych z Reggie'm Evansem. Przez kilka pierwszych posiadań nie mogli minąć pierwszej linii obrony Oklahomy, bo Thunder oczywiście zupełnie gdzieś mieli Evansa w pick/rollach. Thunder zeszli natychmiast do pięciu punktów, ale Clippers zrobili run 12-0 w kolejnych 55 sekund (!), trafiając cztery trójki i trzy w dokładnie pół minuty.

 

To temu fragmentowi zawdzięczamy zdjęcie powyżej. Widzicie... cały ten excitement i Griffin i Jordan na ławce. Jeszcze jedna trójka i dach w Staples Center po prostu by się zawalił. Podejrzewam, że od playoffów w 2006 roku nie było w tej hali tak głośno na meczu Clippers jak w chiwli, gdy Chauncey Billups trafił trójkę w kontrataku na 64:48 przed przerwą. 

 

Thunder zagrali jednak z wirusem w rotacji, o którym wspomniałem na samym początku - Harden wyszedł w piątce i do przerwy nie trafił ani razu z gry. Tego co wydarzyło się wczoraj nie można jednak nazwać inaczej niż "statement game", bo tak samo jak było to najważniejsze zwycięstwo Clippers w tym sezonie, tak Thunder nie przegrali w ten sposób od czasu piątego meczu playoffów 2010 z Los Angeles Lakers. Zostali upokorzeni przez Clippers i Kobe Bryant będzie musiał wyruszyć na serię jakiś meczów +50, bo - jak widzieliście już pewnie - drugie najlepsze show w NBA odbywa się w tym samym miejscu, ale w innych ubrankach. Clippers mogą wygrać Zachód. To nie hype, to rzeczywistość. To 2012 rok.


 

 

 

MMMMMMMMMMhttp://youtu.be/qEjOQuE57rQ

 


Podziel się

BLAKE GRIFFIN ZNISZCZYŁ PERKINSA

wtorek, 31 stycznia 2012 7:11

Maciej Kwiatkowski

 

Może pozostawię to bez komentarza

 

 

 

 


Podziel się

DNIÓWKA: RUBIO WRÓŻY AMERYKANOM SREBRO

poniedziałek, 30 stycznia 2012 22:21





 

Przemek Kujawiński

 

Mecz wieczoru, a raczej poranka, może być tylko jeden. Finały konferencji?

 

Tylko kilka szybkich statów, bo siedzę w domu w czapce i szaliku, a palce drętwieją mi na klawiaturze. Barcelona zimą, to nie mleko i miód.

 

Russell Westbrook powinien być równie niewygodnym rywalem dla CP3 jak Derrick Rose. Paul wygrał jednak 6 z 9 dotychczasowych bezpośrednich starć z rozgrywającym Thunder - zaliczając średnio prawie 4 przechwyty w każdym z nich i trafiając 54% swoich rzutów.

 

Westbrook jest jednak w gazie i właśnie został uznany graczem tygodnia, a Kevin Durant zaczął wypytywać dziennikarzy, dlaczego uparli się, by szukać odpowiedzi na to, która z gwiazd Oklahomy jest lepsza.

 

Thunder nie mieli do tej pory odpowiedzi na Blake'a Griffina, który zalicza przeciw nim średnio 27 punktów na 60% skuteczności.

 

01:00 ORLANDO (12-8) @ PHILADELPHIA (14-6)

 

Dwigh złotousty po raz kolejny (zgadnijcie dla jakiej gazety):

 

"Jeśli mógłbym grać z Derrickiem w tej chwili i bóg by tego chciał, to tak by się stało. Tu nie chodzi o to, że nie chcę z nim grać. Kocham go. To mój brat".

 

Jeśli Howard nie chce jeszcze grać dla Zastalu Zielona Góra, to chyba tylko dlatego, że nasz ulubiony beat-writer Tauron Ligi Kosma Zatorski wciąż nie miał okazji go o to zapytać.

 

01:30 NEW ORLEANS (4-16) @ MIAMI (15-5)

 

Chris Kaman został już oficjalnie położony na ladzie. Teraz pozostaje zadać sobie pytanie, co Dell Demps będzie w stanie z niego przyrządzić. Myślicie, że David Stern znów zablokuje jakąś wymianę?

 

Jeśli Kaman zniknie z klubu już niebawem, to może to oznaczać więcej minut dla Gustavo Ayona. Kogo? Gustavo Ayona! 27-letni debiutant z Meksyku, który zalicza w tym sezonie PER 24 (i 27 z pozycji centra) i z którym na boisku Hornets są najwyraźniej dużo lepsi. Niczego nie chcę tu sugerować. Gustavo gra po 10 minut w meczu, ale nie ukrywam, że lubię tego typu historie.

 

02:00 MINNESOTA (9-11) @ HOUSTON 12-8

 

Naprawdę część z was nie lubi tego chłopaka? Eat this.

 

Po meczu z Lakers Ricky ucinał sobie pogawędkę z Pau Gasolem, w którą włączył się Kobe. Posłuchajcie sami (link wyżej), a jak nie rozumiecie to uczcie się języków, bo kiedyś przestanę tłumaczyć.

 

KB: Gadacie o Londynie?

PG: O tak.

RR: Będziesz tam?

KD: Taa

RR: Wiesz, że dostaniesz srebrny medal. Wiesz to.

KB: O cholera! Przyjmuję zakład. Jeśli wygram, biorę kluczę do Barcelony.

RR: Założę się o co chcesz.

KB Stoi.

 

Nie wiem jak jest swagger po hiszpańsku, ale chłopak już to ma.


03:00 DALLAS (13-8) @ PHOENIX (7-12)

 

Fani Mavs pamiętajcie o tej prostej przestrodze:



A skoro mówimy o Mavs. Od porażki z Timberwolves w pierwszy dzień nowego roku są 12-4. To jeszcze wcale nie początek dobrych wiadomości, bo jeśli już przegrywali to robili to z rywalami z konferencji. Spurs, Lakers, Clippers i ponownie Wolves. To na podstawie tych spotkań będziemy wyciągać wnioski przed rozpoczęciem playoffów, ale... I tu znajdziecie początek dobrych wiadomości.

 

Jedna z bardziej popularnych narracji tego sezonu głosi, że Nuggets są tak groźni, bo mają przynajmniej 8 ludzi gotowych w każdym meczu rzucić więcej niż 20 punktów. Tak sobie w ten weekend pomyślałem, że chyba nie tylko Nuggets. Nowitzki, Terry, Marion, Beaubois, Carter, Odom, West no i może nawet Kidd są w stanie w tym zespole mieć dzień konia. I oczywiście możecie mówić, że w przypadku części z nich, to wypadki przy pracy, ale to właśnie potencjał do takich wypadków czyni z Mavericks tak groźnych w tym sezonie. I uczyni ich jeszcze groźniejszymi w playoffach. Zwłaszcza, że nawet przy jakiejś zadyszce powinni mieć przewagę własnego parkietu w pierwszej rundzie, bo pod nieobecność Manu Ginobiliego powinni wygrać swoją dywizję.

 

To tak tylko, żeby wlać odrobinę optymizmu w zmrożone serca fanów Dirka.

 

 

 

 

MMMMMMMMMMhttp://youtu.be/qEjOQuE57rQ

 


Podziel się

Licznik odwiedzin:  18 779 692  

Kalendarz

« styczeń »
pn wt śr cz pt sb nd
      01
02030405060708
09101112131415
16171819202122
23242526272829
3031     






[ Copy this | Start New | Full Size ]






















Miasto basketu


O nas


Maciej Kwiatkowski

Zaczynał jeszcze na początku lat 90-tych, przenosząc przy pomocy maszyny do pisania wyniki meczów z Przeglądu Sportowego do specjalnych, katalogowanych skoroszytów. Wynalezienie telegazety odmieniło jego życie. Kilkanaście lat później, w 2006 roku - na kilka miesięcy przed wprowadzeniem Twittera - rozpoczął publikowanie na Probasket.pl rubryki z jednozdaniowymi newsami, zakończonymi krótkim komentarzem. W kolejnym roku, już na portalu E-Basket stworzył kolumnę o NBA razem z Piotrem Kolanowskim. Jest współzałożycielem bloga Zawszepopierwsze, który w lipcu 2008 roku rozpoczął z Piotrem Makulcem. Pisze też dla Wirtualnej Polski i Magazynu MVP. Ma za sobą trzy miesiące pracy przy komentowaniu NCAA w SportKlub i nie ukrywa, że chciałby jeszcze do tego wrócić. Kocha spać. twitter


Sebastian Hetman

Od dziecka interesuje się amerykańską koszykówką, a od roku 2005 jest fanem rozgrywek NCAA. Zadebiutował na ZawszePoPierwsze pod koniec 2008 roku, po wygraniu konkursu na "Dniówkę". Obecnie publikuje także na portalu www.koszykowka.net, gdzie posiada swoją rubrykę na temat ligi NCAA i nie tylko. Sporadycznie pojawia się na CollegeHoops.pl. Od stycznia 2011 jest członkiem "MVP Magazyn". Zagląda także na parkiety NBA i prowadzi ranking debiutantów "Młodzi Gniewni Na ZP-1". Jest nadal jednym z nielicznych fanów Minnesota Timberwolves po odejściu Kevina Garnetta i wierzy, że popularna 'Sota kiedyś stanie na równe nogi. Powoli zaczyna wątpić w „dziennikarską misję” oraz „koszykarski światek” pełen absurdów. Dlatego cieszy się każdym obejrzanym meczem koszykówki, który może zrelacjonować, a przy tym stara się jak może. W przyszłości chciałby odwiedzić kampus ulubionego uniwerku Syracuse. Szuka sponsorek, które mogłyby mu zafundować bilet na Final Four. twitter


Przemek Kujawiński

W dzieciństwie zajmował się udawaniem Penny'ego Hardawaya i toczeniem ciężkich bojów z wyimaginowanymi przeciwnikami. Do dziś twierdzi, że niektóre z jego buzzer-beaterów powinny wejść do historii koszykówki. Dziś jest już na sportowej emeryturze i tylko od czasu do czasu przygrywa sobie na gitarze "Everyday" Carly Comando i rzuca kulkami z papieru w stronę kosza na śmieci, by poczuć się jak w reklamówce z serii Where Amazing Happens. Pewnego marcowego dnia 2007 roku uznał, że czas wyjść z podziemia i zacząć dzielić się swoimi przemyśleniami z ludzkością. Od bloga do bloga w styczniu 2010 trafił na ZawszePoPierwsze a w kwietniu tego samego roku przygarnął go Magazyn MVP. Ma nadzieję, że kiedyś będzie mógł spełnić swoje największe sportowe marzenie i wypić butelkę wódki z Vlade Divacem. twitter


Bartosz Tomczak

Od 8 roku życia chciał być jak Jason Williams, choć jego ulubionym graczem już od czasów Total NBA 97 jest Kobe Bryant. Na poważnie najlepszą koszykarską ligę świata zaczął śledzić dopiero w 2006 roku. Z racji pasji dziennikarskiej, nadmiaru wolnego czasu i nałogowego oglądania „Inside The NBA on TNT” w październiku 2008 roku postanowił stworzyć pierwszy w Polsce i póki co jedyny magazyn NBA - „Przerwa na Żądanie”. Od tego też momentu współpracuje z ZP1. Jedyny z całej ekipy, którego częściej możecie usłyszeć niż przeczytać (choć pisze też dla nas o najlepszych komentatorach NBA). kanał na youtube


Michał Górny

Prawdopodobnie jedyny biały syn Michaela Jordana i jedyna osoba która miała odwagę by napisać pracę naukową dotyczącą procesów myślowych Derricka Rose'a i J.J. Hicksona. To 5-stronnicowe dzieło podbiło świat koszykówki naukowej. Od 2001 roku lekkie newsowanie dla e-basketu, dopiero od 2007 roku na łamach bloga Świat Koszykówki straszył w koszykarskim internecie, potem nastąpił wielki transfer do ZP1. I tak już zostało, później doszedł MVP Magazyn. W życiu prywatnym nienawidzi Lakersów prawie jak uwielbia Chicago Bulls. Jest jedynym Polakiem z autografem samego Acie'go Earla. twitter


Marek Dziuba

Kiedyś podobno rzucił 101 punktów w meczu. Niejednokrotnie ogrywał MJ'a, przybijał piątki z graczami Minnesoty i trafiał rzuty sprzed nosa LeBrona Jamesa. Zdarzało mu się podawać w stylu Jasona Kidda, miał nawet pierścień więcej od Charlesa Barkley'a. Pewnego dnia stwierdził jednak, że czas wyłączyć NBA Live. W rzeczywistości kończy z góry niczym Darrell Armstrong w 96’, choć jest szybszy od Zydrunasa Ilgauskasa i trafia osobiste nie gorzej od Shaqa. Ciągle wierzy, że jest dla niego miejsce w lidze, skoro gra w niej Brian Cardinal. W lipcu 2009 przez niezrozumiały brak ofert z NBA, związał się z ZawszePoPierwsze, gdzie aktualnie wciąż występuje na pozycji bloggera. Publikuje także na cavs.blox.pl. O koszykówce pisze od 8 roku życia, często nie do końca poważnie, ale taka już jego natura. Nie każdy jest Timem Duncanem. twitter


Sławek Mróz

Dzieli swoje pasje sportowe pomiędzy koszykówkę i tenis. Po równo. Noo… mniej więcej. Publikowanie też stara się dzielić sprawiedliwie, nie krzywdząc żadnej z dyscyplin, pomiędzy własny blog http://tenisowy.bloog.pl i portal http://www.tenis.net.pl (w charakterze internetowego instruktora) oraz wiadomo_który_blog (gdzie ujście znajduje jego zamiłowanie do fantasy basketu) i wieloletnią obecność na forum pl.rec.sport.koszykowka. Wbrew pozorom – nie do końca zatracony w wirtualnym świecie. Całkiem realnie sympatyzuje z Miami Heat od samych ich początków, kiedy to jedynym wartym oglądania na Florydzie show podczas meczów NBA były występy cheerleaderek. Piłka do koszykówki to jedna z jego ulubionych zabawek, co rzekomo potwierdzać mają złośliwe i oparte na tendencyjnych obserwacjach pojedyncze opinie, jakoby bardzo niechętnie się z nią rozstawał na boisku w sposób inny niż rzut.

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 18779692

Buttony ZP-1

Klasyczny:


Alternatywny:



stat4u

Wyniki ankiety

Czy Golden State Warriors awansują do playoffów?

Tak : 0%
Nie: 0%

Łączna liczba głosów: 0