ZawszePoPierwsze

komentarze (4) | dodaj komentarz

Marek Dziuba

Poznaliśmy już najlepszego trenera i defensora minionego sezonu zasadniczego, którymi bez większych niespodzianek okazali się odpowiednio Gregg Popovich i Tyson Chandler.  W obu przypadkach odbyły się już stosowne konferencje prasowe, które odtworzyłem w przerwie między Lalką a Panem Tadeuszem... mały szczegół. Uwierzcie mi, normalnie bym pewnie tego nie zrobił.

Obaj panowie przyjmowali swoje zasłużone trofea z zupełnie innymi wyrazami twarzy. Tyson z wielkim uśmiechem nad swoją gęstą brodą, Pop... z kamienną twarzą, przez co wydawało się, że i z pewną dozą niechęci (ten typ tak ma). Poczucia humoru wbrew pozorom żadnemu z nich nie brakowało. Środkowy Knicks od razu rozpoczął od żartu, który powiedzmy sobie jest tym żartem z cyklu "żartuję, mówiąc prawdę", tak jakby do pulchnej koleżanki rzec 'ale jesteś gruba, (a po chwili...) żartowałem!" albo coś w ten deseń. Zresztą zobaczcie sami:

Śmiech w tle tutaj to nie czasem trik jak w polsatowskich serialach? Mniejsza z tym. Nie podłapałem w każdym razie, kiedy TC zaczął mówić serio i dlaczego trik nie pojawiał się częściej...

Skromny Popovich na swój popis kazał czekać dłużej. Dopiero pod koniec pełnego klasy (Spurs w końcu) wystąpienia zagrał 'w swoim stylu' po - jak się domyślam - głupim pytaniu jednego z dziennikarzy, którego niestety nie jestem w stanie do końca usłyszeć i co niestety martwi mnie przed słynną częścią słuchaną matury z angielskiego (przesuńcie do 10:53):

komentarze (6) | dodaj komentarz

Przemek Kujawiński

Wciąż jeszcze nie obejrzałem tego meczu (Maciek pisał o nim tutaj). Zaraz udaję się w wirtualną podróż przez proxy do Francji, przemykam między blackoutami i uskuteczniam trudną miłość do spotkań, w których pada 167 punktów. Bardziej jednak by zobaczyć, co stało się z kolanem Josha Smitha niż, by oglądać Paula Pierce'a udającego Tima Tebow... Po trafieniu rzutu wolnego... W drugim meczu playoffs... Na minutę przed końcem, gdy wszystko jeszcze może się zdarzyć... Przeciwko Hawks.

Come on Paul! Mogłeś przynajmniej wymyślić swoją własną cieszynkę. Przybranie pozy wózka inwalidzkiego dałoby radę...

Nie zrozummy się źle. Pierce zagrał wielką końcówkę, przejął dla Celtics przewagę własnego parkietu i wywindował Bartka na pierwsze miejsce w naszej lidze Drive to the Finals. Jednak celebrowanie w takim momencie i w ten sposób zepsuło mi wieczór. Nawet Jeremy Lin nie pokusił się o takie "szarganie świętości". No chyba, że Pierce nawiązywał do LeBrona Jamesa.

A tak poza tym, to Gregg Popovich trenerm roku, a Tyson Chandlerem najlepszym obrońcą roku (choć w ciągu ostatnich kilkudziesięciu godzin na faworyta zdążyła wyrosnąć już pewna gaśnica).

komentarze (25) | dodaj komentarz

Bartek Tomczak

76ers i Celtics wracają do gry, czyli podsumowanie minonej nocy w Przerwie na Żądanie.

Program dostępny w lepszej jakości, po przestawieniu na 720p.

komentarze (5) | dodaj komentarz

Przemek Kujawiński

Chciałem zacząć od tego, że Kate Upton jest tak gorąca, że komputer przegrzał mi się dwa razy zanim udało mi się przejrzeć pierwsze dwie strony jej zdjęć w google, ale chyba po prostu jest już tak ciepło w Barcelonie. I win, you lose. Przepraszam, muszę pocieszać się tym, że nie jestem Jamesem Hardenem i nikt nie proponuje mi kręcenia filmów z Kate Upton. Swoją drogą Kate była Rookie of the Year Sports Illustrated w zeszłym roku. Kevin Durant był Rookie of the Year w NBA. James zostanie 6th Man of the Year w tym roku. Kate, cóż Kate jest sex-woman of the year.

Wiem, marne nawiązanie. Po prostu oglądajcie.

komentarze (11) | dodaj komentarz

Maciej Kwiatkowski

"Office Space" albo Życie Biurowe to jedna z trzech-czterech komedii jakie widziałem. Sens w tym, że kończysz oglądać film zainspirowany. Milton i jego zszywacz są jak Bubbles i kotki w Chłopakach z Baraków. Jeżeli nie widzieliście jeszcze (mieliście na to 13 lat, bo film jest z 1999 roku), lepiej to zróbcie - jest majówka i torrenty. Tu jest trailer. Z tego filmu właśnie pochodzi poniższa scena, gdy jeden z bohaterów próbuje rozwalić ...faks.

Cóż, That's Amare:

Jeżeli nic nie widzicie, spróbujcie tutaj.

komentarze (5) | dodaj komentarz

Przemek Kujawiński

Zawsze gdy myślę o Tonym Parkerze i Borisie Diaw przypomina się zdjęcie, które Michał w bardzo zamierzchłych czasach (2008 - 4 lata są jak era w blogosferze) wrzucał na Świat Koszykówki. Eva Longoria spacerująca w towarzystwie swoich "ochroniarzy". Dzisiaj nie ma już Evy, a Tony zamiast serwować nam smutny rap skupił się zadawaniu pytania: "A dlaczego właściwie ja nie mógłbym być najlepszym rozgrywającym w lidze?". Póki co jest najszybszym.

Musicie wybaczyć mi, że chwilowo jestem sfiksowany na San Antonio Spurs. W każdych playoffs musi być zespół, który lubię trochę bardziej niż inne. Próbowałem, co prawda oglądać dziś Mavs, ale LP zaserwowało mi wersję skondensowaną, z której wynikało, że jedyną osobą, która spudłowała w tym meczu był Jason Terry. Dwa razy.

Wracając do Spurs. W pierwszym meczu z Jazz, Gregg Popovich wystawił w pierwszej piątce obok siebie dwóch Francuzów. Dla Tony'ego Parkera i Borisa Diawa był drugi wspólny występ w pierwszej piątce drużyny NBA (pierwszy zaliczyli w sezonie regularnym, również przeciw Utah) i jednocześnie spełnienie młodzieńczych marzeń snutych gdzieś w zaciszu internatu Narodowego Instytutu Sportu i Edukacji Fizycznej (INSEP) w Paryżu, gdzie dzielił ich jedynie korytarz.

15-letni wówczas chłopcy szybko się zaprzyjaźnili i pewnie nie raz, opowiadali sobie o tym, jak kiedyś powalczą wspólnie o mistrzostwo NBA. Diaw był wielkim fanem Magica Johnsona (ostatecznie został Magiciem dla bardzo, bardzo ubogich), Tony kibicował Jordanowi (w zamian został Monta Ellisem dla bogatych). Poza tym lubili grać w koszykówkę.

Dzisiaj Diaw, który do Spurs dołączył w marcu po wykupieniu jego kontraktu przez Charlotte Bobcats, okupuje póki co domek gościnny u Tony'ego i pewnie znów mają mnóstwo czasu na rozmowy o zdobywaniu mistrzostwa NBA - tym razem zamiast oceanu, lat treningów i odrobiny szczęścia, dzielą ich od tego po prostu 4 inne drużyny NBA.

Jeśli Spurs wygrają w tym roku mistrzostwo NBA, być może wreszcie wyjdą z cienia. Poprzednie cztery tytuły wygrywali w "ciemnych latach" dla ligi, gdy uważaniu byli za tych "nudziarzy" i serwowali Davidowi Sternowi najniższe wyniki oglądalności finałów od lat. Dziś nie są już nudziarzami. Tony Parker jest jednym z najbardziej elektryzujących graczy w tej lidze (serio fani Monty Ellisa - można grać w ten sposób i wygrywać), Manu Ginobili w każdej chwili może zrobić coś po czym opadnie wam szczęka, a gra oparta na szybkim przechodzeniu do ataku, penetracjach, pick'n'rollach i dzieleniu się piłką, jest po prostu user friendly. Wszystko czego brakuje to hype. Dlatego śmieję się z 7 fanów Spurs w Polsce, choć wiem, że jest was więcej i czekaliście w ukryciu przez lata, by powiedzieć wszystkim: Patrzcie, my widzieliśmy to już dawno.

Mówił o tym Tony Parker w jednym z wywiadów jeszcze przed playoffami: "Zawsze tak było w San Antonio. Zawsze byliśmy poza zasięgiem radaru. Właściwie byłem zaskoczony, że poprosiłeś o wywiad. Śmiałem się z gościem od PR-u, mówiłem: Że co? Chcą zrobić materiał o San Antonio Spurs?"

Spurs wychylali się na powierzchnię wody już w zeszłym sezonie, gdy ich "nowo odnaleziony" styl nagle zaczął się podobać. Prawdziwego wyjścia z szafy dokonuje się jednak w playoffach, a tam kontuzje pokrzyżowały im wszystkie plany. W tym roku? W tym roku wciąż są zdrowi, a Tony Parker przejął już całkiem zespół w swoje władanie: "Kiedy tu przyjechałem, [Gregg Popovich] ustawiał wszystkie zagrywki. Teraz, właściwie przez 90% czasu daje mi robić, na co mam ochotę. Już prawie nie wywołuje zagrywek. Wierzy w moją ocenę sytuacji. Poza parkietem, jeśli chodzi o bycie liderem, wymaga ode mnie więcej i wierzę, że na to zasłużyłem, ponieważ kiedyś był to zespół Timmy'ego i kiedy Timmy jest starszy i Manu jest starszy, to staje się mój zespół".

Sezon regularny z bardzo ograniczonym udziałem Manu Ginobiliego pokazał zresztą, że przy tak głębokim składzie i takiej formie Parkera, Spurs być może mogą przestać w każdym zdaniu podkreślać, jak ważne będzie zdrowie ich liderów - bo faktycznie może być już tak, że naprawdę istotne jest już tylko zdrowie tego jednego.

Drugi mecz z Utah w środę o 01:00 w nocy naszego czasu.

komentarze (7) | dodaj komentarz

Maciej Kwiatkowski

Po powyższym zdarzeniu Dirk Nowitzki wrócił na drugą kwartę i praktycznie sam poprowadził run Dallas z 30:46 na 50:57 do przerwy, który utrzymał ich w meczu. Trzykrotnie zniszczył Kendricka Perkinsa w izolacji, wymuszając jeszcze po tym faule Serge'a Ibaki i Nicka Collisona. Zdobył 31 punktów, trafił 10 z 19 rzutów. W crunch-time drugi raz zabrakło mu jednak precyzji. A być może siły, przez fizyczną walkę i różnych obrońców, których w tej serii wysyła na niego Scott Brooks.

94,2% drużyn, które prowadzi 2-0 wygrywa czteromeczową serię. Oklahoma City Thunder robią to pomimo tego, że Kevin Durant kryty przez Shawna Mariona rzuca dotychczas gorzej niż Derek Fisher (5/9) i trafia tylko 34 procent z gry.

Oczywiście byłoby 1-1, gdyby nie rzut Duranta, który zestresował ptaki pod kopułą hali (Thunderbirds?), ale jest ciekawa statystyczna historia tej serii - Russell Westbrook trafił dotychczas 23 z 44 rzutów - głównie z półdystansu - i po wczorajszym meczu Thunder są w tym sezonie 23-5, gdy oddaje ich więcej niż Durant.

23-5. Są 23-13, gdy to Durant oddaje więcej rzutów niż Pan Teraz Ja! Teraz Ja! Bez Westbrooka prawdopodobnie Thunder jechaliby teraz do Dallas z duszą na ramieniu i z 0-2, a my nie pisalibyśmy i nie mówilibyśmy o niczym innym.

Ten stat zaprzecza temu co generalnie przyjęło się uważać i stało się w poprzednich playoffach symbolem porażek Oklahomy. Westbrook trafiał też w sezonie regularnym lepsze 49% w crunchtime (Durant 41%). Z drugiej strony - ostatnie minuty wczorajszego meczu Thunder pokazały jak te same rzuty Westbrooka potrafią nagle zamienić się w rzuty Westbricka i przestać wpadać w najważniejszych momentach. Oklahoma uratowała się jednak trafiając 37 z 39 z linii.
 

Cóż, wiemy, że to mogło być 0-2. Póki co jednak Thunder wygrywają na warunkach Mavericks.

Wygrali pierwszy mecz dzięki trafieniu Duranta w ostatniej sekundzie, ale też i dzięki defensywie Westbrooka, który kryjąc agresywnie od piłki Jasona Terry'ego ograniczył go do 0/1 z gry w 4. kwarcie i 0 punktów.  

Thunder wygrali oba mecze w crunch-time i zrobili to chowając Terry'ego za Westbrookiem i  nie pozwalając Nowitzkiemu w najważniejszych momentach robić rzeczy, którymi karcił ich rok temu.

W playoffach 2011 roku Nowitzki poprawiał w crunch-time praktycznie każdy element swojej gry, a Mavericks byli jedną z najlepiej grających w crunch drużyn jakie zdarzyło nam się widzieć. Przede wszystkim Nowitzki trafiał 54% rzutów z gry i 60% trójek. W dotychczasowych dwóch meczach w tym roku Nowitzki trafił 3/7 rzutów, w tym 0/2 za trzy. 

W pierwszym meczu James Harden i Perkins dwukrotnie okradli go z piłki w ostatnich dwóch minutach, a minionej nocy Nowitzki nie trafił rzutu za trzy przy +1 na 1.13 min. przed końcem i potem na 27 sek. przed końcem kilka odbić po obręczy wyrzuciło jego mocno kontestowany przez Ibakę fade-away z lewej strony boiska.  

Problemy w crunch-time Mavericks to jedno - przegrali dwa mecze różnicą -4, gdy Brandan Wright zdołał w 12 minut gry zaliczyć spektakularne... -20. Drugie, to że możemy zobaczyć w przyszłym meczu w piątce Iana Mahinmiego zamiast zupełnie nieefektywnego Brendana Haywooda. Po trzecie: Terry, Jason Kidd, Vince Carter i Delonte West spudłowali wczoraj 29 z 43 rzutów. Czwarta kwestia: Durant może w końcu zacząć trafiać swoje. Marion wyraźnie mu przeszkadza, ale  trafienia Duranta to czasem jest taka loteria, że nieważne czy przez jedną, dwie, trzy ręce, czy z obrońcą stojącym trzy metry od niego .

Piąta rzecz - Mavericks mogą grać z Thunder o każdej porze dnia i nocy. Są stworzeni i prowadzeni tak, aby kamuflować swoje niedociągnięcia przeciwko tak mało jeszcze doświadczonej drużynie. Bez kropki na "I" ich osiągnięcia odzwierciedlają się jednak w prostym wyniku 0-2. Czasem kilka odbić w jedną i drugą stronę decyduje o wszystkim i póki co nie sprzyjają one Dirkowi.

komentarze (7) | dodaj komentarz

komentarze (4) | dodaj komentarz

Maciej Kwiatkowski

Lobbuję za tym, aby Dwyane Wade został prezydentem lub chociaż rzecznikiem Unii Graczy NBA. Jest sympatyczny, bystry, dobrze wygląda i od czasu "Decision" ma jeden z najlepszych PR w lidze. W ostateczności może być attache kulturalnym NBA w Paryżu czy Mediolanie, jeśliby kiedykolwiek miała powstać odpowiednia placówka, by pomagać młodym europejskim koszykarzom w przygotowywaniu się do trudnego życia pozaboiskowego, którego przykłady stanowi rozróżnianie fuksji od różu. 

I teraz to... taka skaza, taka niegrzeczność, taka impertynencja:

"I've never done that before but it was fun. I like messing with Mike. He was surprised, huh?"

Szkoda, że kamera nie pokazała wyrazu twarzy Mike'a Bibby'ego, gdy ten spojrzał się potem na Wade'a. Prawdopodobnie obiecał mu wzrokiem zemstę klanu Bibby'ch przez kolejne dziesięciolecia. Póki co, New York Knicks muszą się spieszyć z tą zemstą - Wade i LeBron James grają na poziomie All-Star, a Heat trafiają w tej serii 40 procent za trzy. Bibby jest w dodatku jedynym zdrowym rozgrywającym jakiego mają i Knicks są w tej serii fizycznie rozbici jak szyba chroniąca gaśnicę przed pięścią Amare Stoudemire'a (to było zbyt proste).

Widzieliśmy już tyle serii, które zaczynały się od dwóch dominujących zwycięstw gospodarzy, żeby skończyć się na sześciu-siedmiu meczach.

Widzieliśmy też serie, które zaczynały się od dwóch dominujących zwycięstw gospodarzy i dwóch kolejnych mniej dominujących zwycięstw gości ...żeby skończyć się na 4-0. Wygląda na to, że ta seria zmierza w tym kierunku.

komentarze (24) | dodaj komentarz