Maciej Kwiatkowski
Kilku Kanadyjczyków wśród rekordowej w tym sezonie publiczności w Toronto próbowało w trakcie meczu wyśmiać Jeremy'ego Lina przy linii bocznej. Teraz są fanami, starając się przypomnieć na czym polegała ironia w ich dialogach. Kibice w Air Canada Centre nie usiedli aż po meczu, tylko stali w zachwycie, klaszcząc w dłonie. Na zegarze było 0.5 sekund do końca, Knicks 90, Raptors 87. Koszykarscy bogowie mieli swój ulubiony wtorek miesiąca: Lin zrobił to w najlepszy dotychczas sposób:
27 punktów, 11 asyst, 2/2 za 3, 9/20 z gry i 13-1 run Knicks na koniec meczu. Jest poza kontrolą, to jakieś czary mary. Wczoraj to było dalekie odchylenie od normy - Knicks trafili 41% z gry, Raptors 51%, ale to Knicks wygrali. Lin miał też osiem strat i w pierwszej połowie Jose Calderon robił mu próbną maturę z rzucania. Jak to jednak stało się też w Minnesocie, ten czasem zadziwiający, a czasem wywołujący co najwyżej uczucie zrozumienia playmaker był tam gdzie miał być w końcówce. Czyli przy piłce. Nie mogło być inaczej. To historia tego meczu, ponieważ pozostał nieustępliwy pomimo takiej sobie gry przez trzy pierwsze kwarty.
27 punktów i 11 asyst w 43 minuty pomimo takiej sobiej gry... Jeśli jednak Raptors myśleli, że mogą złamać go, prowadząc +12 w trzeciej kwarcie, to najwidoczniej nie sprawdzili kiedy ostatni raz grali w playoffach. Padli na twarz w czwartej kwarcie przeciwko solidnej, co najwyżej obronie Knicks, grając nasty mecz bez Andrei Bargnaniego.
Lin najpierw doprowadził do remisu na minutę przed końcem. Miał czystą pozycję do rzutu za trzy na lewym skrzydle, ale zrobił pump-fake, wyrzucił Linasa Kleizę z butów i natarł na kosz jak Rodney Stuckey albo Dwyane Wade, wyczekując aż Amir Johnson spadnie. Z faulem. A potem, po najważniejszej ofensywnej zbiórce Tysona Chandlera, spędził 15 sekund stojąc przed Calderonem i rzucił mu nad głową. Publiczność szumiała, zrobiło się gwarno. Na 15 sekund zatrzymał ruch internetowy. Potem posłał zwyczajny killer w twarz. Nic więcej. Lód w żyłach.
I w pierwszej połowie to nie był nawet jego dobry mecz. Wcześnie zatrzymywał kozioł, wyraźnie nieprzyzwyczajony do aż takiego agresywnego podwajania. Pierścień mistrzowski na palcu Dwane'a Casey'a znalazł się jednak nieprzypadkowo. Raptors pakowali szczyt pola trzech sekund, gdy parkował tam Lin. Dwukrotnie zdążyli położyć ręce na piłce i doprowadzić do rzutu sędziowskiego. Piątą stratę Dr Lin popełnił już w czwartej minucie drugiej kwarty. Drugim problemem dla niego był Stoudemire, który nie mógł skończyć akcji pod koszem zanim dopiero w drugiej połowie pick/roll z Linem wyszedł dwa razy od początku do końca.
Pozostał jednak agresywny, wciąż próbując i probując defense Raptors, z minuty na minutę z coraz lepszym skutkiem penetrując w pole trzech sekund. Zaczął mecz myśląc tylko o podaniach, skończył na zupełnie innym poziomie. Rzucił 12 punktów w czwartej kwarcie i Knicks wygrali pomimo kłopotów Stoudemire'a z przerzuceniem Amira Johnsona i problemów Chandlera z faulami. Carmelo Anthony siedział sobie w garniturze na ławce, Baron Davis śmiał się do wszystkich. Wyglądali na olśnionych po ostatniej syrenie kiedy zeszli się w kółko. Próbowali coś śpiewać, chyba na cześć, ale nie słyszałem.
Odchyliłem się do tyłu i zarzuciłem ręce na głowę. Coraz trudniej jest opisać słowami to co robi Jeremy Lin w NBA.
Maciej Kwiatkowski
Swoje najlepsze mecze w tym sezonie Chris Bosh rozegrał wtedy, gdy kontuzjowany był Dwyane Wade. Przypomniał, że wciąż jest drugą opcją ofensywną, przemianowaną tylko na trzecią przy dwóch z pięciu najlepszych graczy ligi.
W 9 z 11 ostatnich spotkań tylko dwukrotnie dobił do 20 punktów i trzy razy rzucał powyżej 50% z gry. Powrót Wade'a do wysokiej formy (58% z gry, 25.6 w pięciu ostatnich meczach) namieszał mu jednak znowu. Chris Bosh ma praktycznie identyczne statystyki w tym, jak i w poprzednim sezonie (18.7->18.8pkt, 8.3zb->8.2zb, 0.496->0.499), ale w sezonie, w którym tylko trzy teamy poprawiły swoją efektywność ofensywną, to samo od Bosha wygląda lepiej na tle ligi. Zalicza lepszy sezon niż Kevin Garnett, Amare Stoudemire czy Carlos Boozer. Miejsce żadnego rezerwowego Konferencji Wschodniej nie było tak pewne przed ogłoszeniem wyników głosowania.
Trzecia opcja, to jednak brak telewizyjnego prime'u, ale wystarczy, że Eddie Murphy, tzn Bosh zobaczył znajomą ekipę telewizyjną i boom. Good shit:
Maciej Kwiatkowski
Nie napisałem rano za dużo o grze Boston Celtics, którzy byli o dłoń Pau Gasola od zwycięstwa nad Los Angeles Lakers, ale szczerze mówiąc przez dwie i pół pierwszej kwarty myślałem, że wygrają ten mecz , bo wyglądali jak lepszy team, mając wsparcie z ławki od Brandona Bassa, Mickaela Pietrusa czy nawet od Chrisa Wilcoxa.
Szczerze nie daję szans Celtics w playoffach. Nie tylko z racji na legendarny już brak shot-blockera , ale dlatego, że Paul Pierce nie potrafi już brylować przeciwko co najmniej dobrym obrońcom na swojej pozycji. Wczorajszy mecz z World Metta Peace'm pokazał to co w ostatnich latach z Pierce'm robili Luol Deng, LeBron James i Andre Iguodala - być może trzej najlepsi obecnie obrońcy NBA na pozycji nr 3. Tak się składa, że są też to i gracze trzech najlepszych teamów Konferencji Wschodniej.
W każdym razie, Celtics wciąż jeszcze dobrze się ogląda, jeśli przymknie się oko na wiek liderów i wygórowane aspiracje. Wczoraj rozpoczęli mecz, odwołując się do futbolu amerykańskiego i szczerze nie sprawdziłem czy tak faktycznie było, ale może w National TV chcieli oddać hołd New England Patriots, którzy ostatniej niedzieli przegrali Super Bowl. (EDIT: Ok, tak było właśnie).
Licznik odwiedzin: 17 067 324 (wersja testowa)
| « maj » | ||||||
| pn | wt | śr | cz | pt | sb | nd |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | 06 | |
| 07 | 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | |||
Zaczynał jeszcze na początku lat 90-tych, przenosząc przy pomocy maszyny do pisania wyniki meczów z Przeglądu Sportowego do specjalnych, katalogowanych skoroszytów. Wynalezienie telegazety odmieniło jego życie. Kilkanaście lat później, w 2006 roku - na kilka miesięcy przed wprowadzeniem Twittera - rozpoczął publikowanie na Probasket.pl rubryki z jednozdaniowymi newsami, zakończonymi krótkim komentarzem. W kolejnym roku, już na portalu E-Basket stworzył kolumnę o NBA razem z Piotrem Kolanowskim. Jest współzałożycielem bloga Zawszepopierwsze, który w lipcu 2008 roku rozpoczął z Piotrem Makulcem. Pisze też dla Wirtualnej Polski i Magazynu MVP. Ma za sobą trzy miesiące pracy przy komentowaniu NCAA w SportKlub i nie ukrywa, że chciałby jeszcze do tego wrócić. Kocha spać. twitter
Od dziecka interesuje się amerykańską koszykówką, a od roku 2005 jest fanem rozgrywek NCAA. Zadebiutował na ZawszePoPierwsze pod koniec 2008 roku, po wygraniu konkursu na "Dniówkę". Obecnie publikuje także na portalu www.koszykowka.net, gdzie posiada swoją rubrykę na temat ligi NCAA i nie tylko. Sporadycznie pojawia się na CollegeHoops.pl. Od stycznia 2011 jest członkiem "MVP Magazyn". Zagląda także na parkiety NBA i prowadzi ranking debiutantów "Młodzi Gniewni Na ZP-1". Jest nadal jednym z nielicznych fanów Minnesota Timberwolves po odejściu Kevina Garnetta i wierzy, że popularna 'Sota kiedyś stanie na równe nogi. Powoli zaczyna wątpić w „dziennikarską misję” oraz „koszykarski światek” pełen absurdów. Dlatego cieszy się każdym obejrzanym meczem koszykówki, który może zrelacjonować, a przy tym stara się jak może. W przyszłości chciałby odwiedzić kampus ulubionego uniwerku Syracuse. Szuka sponsorek, które mogłyby mu zafundować bilet na Final Four. twitter
W dzieciństwie zajmował się udawaniem Penny'ego Hardawaya i toczeniem ciężkich bojów z wyimaginowanymi przeciwnikami. Do dziś twierdzi, że niektóre z jego buzzer-beaterów powinny wejść do historii koszykówki. Dziś jest już na sportowej emeryturze i tylko od czasu do czasu przygrywa sobie na gitarze "Everyday" Carly Comando i rzuca kulkami z papieru w stronę kosza na śmieci, by poczuć się jak w reklamówce z serii Where Amazing Happens. Pewnego marcowego dnia 2007 roku uznał, że czas wyjść z podziemia i zacząć dzielić się swoimi przemyśleniami z ludzkością. Od bloga do bloga w styczniu 2010 trafił na ZawszePoPierwsze a w kwietniu tego samego roku przygarnął go Magazyn MVP. Ma nadzieję, że kiedyś będzie mógł spełnić swoje największe sportowe marzenie i wypić butelkę wódki z Vlade Divacem. twitter
Od 8 roku życia chciał być jak Jason Williams, choć jego ulubionym graczem już od czasów Total NBA 97 jest Kobe Bryant. Na poważnie najlepszą koszykarską ligę świata zaczął śledzić dopiero w 2006 roku. Z racji pasji dziennikarskiej, nadmiaru wolnego czasu i nałogowego oglądania „Inside The NBA on TNT” w październiku 2008 roku postanowił stworzyć pierwszy w Polsce i póki co jedyny magazyn NBA - „Przerwa na Żądanie”. Od tego też momentu współpracuje z ZP1. Jedyny z całej ekipy, którego częściej możecie usłyszeć niż przeczytać (choć pisze też dla nas o najlepszych komentatorach NBA). kanał na youtube
Prawdopodobnie jedyny biały syn Michaela Jordana i jedyna osoba która miała odwagę by napisać pracę naukową dotyczącą procesów myślowych Derricka Rose'a i J.J. Hicksona. To 5-stronnicowe dzieło podbiło świat koszykówki naukowej. Od 2001 roku lekkie newsowanie dla e-basketu, dopiero od 2007 roku na łamach bloga Świat Koszykówki straszył w koszykarskim internecie, potem nastąpił wielki transfer do ZP1. I tak już zostało, później doszedł MVP Magazyn. W życiu prywatnym nienawidzi Lakersów prawie jak uwielbia Chicago Bulls. Jest jedynym Polakiem z autografem samego Acie'go Earla. twitter
Kiedyś podobno rzucił 101 punktów w meczu. Niejednokrotnie ogrywał MJ'a, przybijał piątki z graczami Minnesoty i trafiał rzuty sprzed nosa LeBrona Jamesa. Zdarzało mu się podawać w stylu Jasona Kidda, miał nawet pierścień więcej od Charlesa Barkley'a. Pewnego dnia stwierdził jednak, że czas wyłączyć NBA Live. W rzeczywistości kończy z góry niczym Darrell Armstrong w 96’, choć jest szybszy od Zydrunasa Ilgauskasa i trafia osobiste nie gorzej od Shaqa. Ciągle wierzy, że jest dla niego miejsce w lidze, skoro gra w niej Brian Cardinal. W lipcu 2009 przez niezrozumiały brak ofert z NBA, związał się z ZawszePoPierwsze, gdzie aktualnie wciąż występuje na pozycji bloggera. Publikuje także na cavs.blox.pl. O koszykówce pisze od 8 roku życia, często nie do końca poważnie, ale taka już jego natura. Nie każdy jest Timem Duncanem. twitter
Dzieli swoje pasje sportowe pomiędzy koszykówkę i tenis. Po równo. Noo… mniej więcej. Publikowanie też stara się dzielić sprawiedliwie, nie krzywdząc żadnej z dyscyplin, pomiędzy własny blog http://tenisowy.bloog.pl i portal http://www.tenis.net.pl (w charakterze internetowego instruktora) oraz wiadomo_który_blog (gdzie ujście znajduje jego zamiłowanie do fantasy basketu) i wieloletnią obecność na forum pl.rec.sport.koszykowka. Wbrew pozorom – nie do końca zatracony w wirtualnym świecie. Całkiem realnie sympatyzuje z Miami Heat od samych ich początków, kiedy to jedynym wartym oglądania na Florydzie show podczas meczów NBA były występy cheerleaderek. Piłka do koszykówki to jedna z jego ulubionych zabawek, co rzekomo potwierdzać mają złośliwe i oparte na tendencyjnych obserwacjach pojedyncze opinie, jakoby bardzo niechętnie się z nią rozstawał na boisku w sposób inny niż rzut.
Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:
Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:
Logowanie 
