ZawszePoPierwsze

DAY-TO-DAY: GDZIE MICHAEL MIAŁ ATAK SERCA, A LARRY STRZELIŁ SOBIE W ŁEB

Kalendarz

Miasto basketu

O nas

Kategorie

wtorek, 02 marca 2010 7:16

Maciej Kwiatkowski

DALLAS 89, CHARLOTTE 84

Było 12 punktów straty do przerwy. Było zmęczenie przylotem do Charlotte o 4 nad ranem. Był nawet Michael Jordan w czerwonej marynarce przypięty do końca ławki Bobcats. A obok niego dwie kobiety, z których żadna nie była jego żoną.

Po drugiej stronie Larry Brown zastanawiał się jak bez gwałtownych ruchów ugryźć się w krawat, starając się też nie sprawiać wrażenia, że zaraz wyjdzie do szatni i sprzeda sobie kulkę w łeb.

W tych dniach Mavericks nie mogą znaleźć sposobu na przegranie meczu. Dirk Nowitzki potrzebował 23 rzutów (12/23), by zdobyć 27 punktów. Jason Kidd (1/7) nie mógł trafić za trzy, a jego release przy rzucie ciągnął się aż od miękkich kolan. Shawn Marion (6 pkt, 5 zb) zaginął gdzieś po pierwszej kwarcie, a Brendan Haywood (33 min, 2/5, 6 zb) zamiast kończyć akcje wsadami, znowu był blokowany albo fatalnie pudłował spod obręczy.

Mavs grają jednak ostatnio jak po sznurku i mając tyle opcji ofensywnych z takim dystrybutorem jak Kidd, naprawdę ciężko jest im przegrać mecz, nawet przeciwko tak atletycznej defensywie. Siłą Charlotte jest obrona 1-na-1 i szybkie zagęszczanie strefy podkoszowej gromadą silnych i skocznych graczy, takich jak Tyrus Thomas (16 pkt, 12 zb), czy Gerald Wallace (11 pkt, 8 zb), czy nawet Boris Diaw (15 pkt), który kuper ma nie mniejszy niż Lindsey Hunter, ale footwork w obronie wcale nie gorszy (o ile zgodzicie się ze mną, że żaden 39-latek nie ma i mieć nie będzie takich szybkich stóp w obronie jak kończący karierę Hunter)

Bobcats mieli Diawa, mieli Stephena Jacksona (20 pkt, 6 strat), mieli też Wallace'a - wszystkich przygotowanych na odparcie gry 1-na-1. Dlatego nazywam ich Quickcats. Zapowiadało się smakowicie, bo siłą Mavs są akurat szybkie izolacje dla Dirka, gdzie jeśli myślisz, że masz Nowitzkiego w ciężkiej pozycji - najlepiej rzucający 7-footer wygina się dodatkowe pół metra do tyłu - to raz, dwa - oddaje rzut z wysokiego punktu, a trzy - co może tutaj najważniejsze - piłka po opuszczeniu nadgarstka już na starcie zmierza, by osiągnąć wysoką parabolę. Tak więc jeśli myślisz, że masz Dirka - on oddaje właśnie jeden ze swoich ulubionch rzutów.

Nowitzki zdobył 10 punktów w trzeciej kwarcie różnego rodzaju fade-away'ami, a potem w czwartej zmienił go Jason Terry (13 z 20 pkt.), który trafiał kosz za koszem. Jedna z różnic między Denver a Dallas? Rick Carlisle przy George'u Karlu wygląda jak ofensywny geniusz. Mavericks nie mieli jakichkolwiek problemów w ustawianiu swoich strzelców w ich ulubionych pozycjach, czyli coś czym Karl zawinił być może wynik meczu w Los Angeles. Screen&roll - Terry przemykający po dwóch zasłonach pod koszem, wychodzący tuż za ostatnią i dostający piłkę w tempo na 45 stopniach, na 5 metrze niczym Rip Hamilton. Albo ten sam Terry podsłaniający Nowitzkiego na prawym skrzydle, tak by ten mógł szybko odskoczyć od stawianej mu zasłony i dostać piłkę w momencie, w którym obrońca robi krok do przodu w jego stronę. Dirk ma tutaj zwykle trzy opcje: albo rzut, albo pump-fake i rzut, albo minięcie od linii. Tu nie ma nic skomplikowanego.

Mimo tego Bobcats byli w pierwszej połowie na dobrym tropie. Wygrywali ten mecz energią i dokładnością, by po przerwie rzucić tylko 29 punktów, popełniając aż 13 ze swoich 19 strat. Do tego w czwartej kwarcie, gdy Mavs nabrali animuszu - choć to raczej generalna tendencja Cats - oddawali rzuty z ciężkich pozycji (40% z gry). Efekt to aż 6 air-balli w czwartej kwarcie (tu wstaw tytuł postu) - to może być jakiś rekord sezonu, choć z tego co wiem taka statystyka nie jest (na szczęście?) prowadzona.

Kluczowa była dobra gra przez całe spotkanie Carona Butlera (22 pkt.), który jako jedyny Maverick miał w pierwszej połowie wymagany poziom aktywności i atletyczności, by przeciwstawić się Cats. Tymczasem coraz bardziej widać w grze Charlotte to, że pozyskanie Thomasa nie było wcale tak jednostronnym transferem. Tytus znowu był jednym z najlepszych graczy na parkiecie, ale Bobcats brakuje z ławki nieoczekiwanych ofensywnych eksplozji Flipa Murray'a. DJ Augustin (15 min, 0/3) niestety zatracił gdzieś pewność gry z pierwszego sezonu.

Mavericks wygrali ósmy mecz z rzędu, tym razem zwyciężając drugą połowę 17 punktami, mimo tego, że to oni a nie Bobcats byli w back-2-back - a Charlotte grali w dodatku u siebie. To był kolejny, inny niż wcześniejsze test dla zespołu, o którym nie umiem powiedzieć inaczej niż najlepiej obecnie grający team ligi. Wobec porażki Nuggets w Phoenix awansowali na drugie miejsce Konferencji Zachodniej i do końca sezonu mają chyba najłatwiejszy terminarz spośród czołówki Zachodu.

Widziałem trzy kwarty imponującego na swoją miarę zwycięstwa San Antonio Spurs w b-2-b przeciwko świetnie prowadzonym New Orleans Hornets. Trochę coraz lepszego Jameera Nelsona i Orlando. Ominęło mnie "Fire Eddie!" w Wachovia Center. Widziałem też drugą połowę tego co Phoenix Suns zrobili u siebie Denver (31-7 run na koniec drugiej kwarty). Była to jednak pierwsza noc tutaj w Szczecinie nad Odrą, gdy czuć było wiosnę i zasłuchałem się w płycie Lindsey'a Buckinghama "Go Insane". Tak więc wybaczcie, ale innym razem.

Przemek Kujawiński

ATLANTA 116, CHICAGO 92

Powoli zaczynam dobierać mój nocny "terminarz" z perspektywy postseason. Z tego powodu dzisiaj dopadło mnie spotkanie Hawks z Bulls. Bardzo możliwe, że oba zespoły trafią na siebie już w pierwszej rundzie (na dzień dzisiejszy tak by się stało). Jeśli faktycznie do tego dojdzie miejcie nadzieję, że Chicago będzie miało szansę przystąpić do tego starcia w pełnym składzie. Dzisiaj bez Joakima Noaha i Luola Denga na parkiecie Byki nie miały po prostu żadnych argumentów by oprzeć się Atlancie.

Hawks wygrali deski 63 do 37. 22 z tych piłek zebrali na atakowanej tablicy. Połowa z nich padła by pewnie łupem Noah. Atlanta prowadziła w tym spotkaniu od początku do końca kontrolując obraz gry. Kolejną wielką noc miał Josh Smith (17 punktów, 18 zbiórek, 4 asysty, 2 przechwyty, 2 bloki). Poza nim jeszcze trzech graczy Hawks miało 9 lub więcej zbiórek. To był kompletna dominacja. Cóż jednak zrobić jeśli Bulls solidnej walki na tablicach mogli oczekiwać jedynie od Taja Gibsona (11 punktów, 13 zbiórek).

Jeśli kibicujecie Bulls nie powinniście jeszcze załamywać rąk bo w tej kwestii może być tylko lepiej. Do tego Derrick Rose (24 punkty) ma momenty, gdy gra jak Dwyane Wade. Dzisiaj w pierwszej połowie zderzył się kolanem z Mike'em Bibby i musiał na jakiś czas opuścić boisko. Wrócił w trzeciej kwarcie i nadal lekko kulejąc był w stanie zmienić ten mecz na chwilę w ciekawe widowisko. Rose atakujący kosz z piłką, lub wybiegający zza pleców obrońców wygląda całkiem jak Wade i czasem się zastanawiam, czy nie lepiej grałoby mu się na dwójce.

Bykom energii starczyło jeszcze na początek 4 kwarty, gdy zdołali zbliżyć się na 6 punktów. Od tego miejsca Hawks znów zdominowali strefy podkoszowe i w kolejne 2 minuty zrobili run 9-0, który ostatecznie zniechęcił Chicago. Joe Johnson (14 punktów, 9 zbiórek) nie miał dzisiaj strzelecko dnia. Mecz wygrał podstawowy frontcourt Jastrzębi rzucając 50 punktów i zbierając 37 piłek. Swoje z ławki dołożył oczywiście Jamal Crawford (21 punktów).

Żałuję, że Byki nie mogły zagrać w podstawowym ustawieniu bo ciężko po takim spotkaniu cokolwiek prorokować. Jeśli naprzeciwko atletycznych podkoszowych Hawks stawiamy Brada Millera to wynik wydaje się z góry przesądzony. Jedno jest pewne bez Noah i Denga Bulls nie będą mieli z Hawks najmniejszych szans (i w gruncie rzeczy z nikim). Trzymajmy więc kciuki za zdrowie obu panów bo przy ich obecności mecz ten mógłby wyglądać całkiem inaczej.

Z innych aren warto wspomnieć o zwycięstwie Cavaliers z Knicks... no dobra żartuję nie warto o tym wspominać. 60-31 w zbiórkach a gdyby nie 4 kwarta to Knicks przegraliby 50 punktami. Brandon Roy i Nicolas Batum zasmucili Memphis. Blazers dogonili Grizzlies w trzeciej kwarcie rzucając 41 punktów. 15 z nich było sprawką Roya, 12 dołożył Batum. Z tego spotkania obejrzałem tylko końcówkę ale było warto bo mój ulubiony Francuz zafundował w niej niezłą karuzelę. W ciągu dwóch ostatnich minut zdążył wykonać akcję 2+1, przechwycić piłkę w kluczowym momencie by po chwili źle ją podać (Marcus Camby uratował sytuację), stracić piłkę w kluczowym momencie by po chwili zablokować Mayo twarzą w twarz pod koszem. Na koniec trójką uciszył jeszcze halę w Memphis (Grizzlies przegrywają tam ostatnio wszystko). Utah prawie powtórzyli swój ulubiony scenariusz w starciach z Clippersami, czyli wydarcie zwycięstwa w ostatniej kwarcie ale Deron Williams najpierw spudłował dwa osobiste, które dawałyby Jazz remis na kilkanaście sekund do końca a następnie do spółki z Boozerem stracił piłkę w najważniejszym momencie.

Podziel się:

komentarze (17) | dodaj komentarz

Licznik odwiedzin: 17 067 419 (wersja testowa)

[ Copy this | Start New | Full Size ]

« marzec »

Maciej Kwiatkowski

Zaczynał jeszcze na początku lat 90-tych, przenosząc przy pomocy maszyny do pisania wyniki meczów z Przeglądu Sportowego do specjalnych, katalogowanych skoroszytów. Wynalezienie telegazety odmieniło jego życie. Kilkanaście lat później, w 2006 roku - na kilka miesięcy przed wprowadzeniem Twittera - rozpoczął publikowanie na Probasket.pl rubryki z jednozdaniowymi newsami, zakończonymi krótkim komentarzem. W kolejnym roku, już na portalu E-Basket stworzył kolumnę o NBA razem z Piotrem Kolanowskim. Jest współzałożycielem bloga Zawszepopierwsze, który w lipcu 2008 roku rozpoczął z Piotrem Makulcem. Pisze też dla Wirtualnej Polski i Magazynu MVP. Ma za sobą trzy miesiące pracy przy komentowaniu NCAA w SportKlub i nie ukrywa, że chciałby jeszcze do tego wrócić. Kocha spać. twitter

Sebastian Hetman

Od dziecka interesuje się amerykańską koszykówką, a od roku 2005 jest fanem rozgrywek NCAA. Zadebiutował na ZawszePoPierwsze pod koniec 2008 roku, po wygraniu konkursu na "Dniówkę". Obecnie publikuje także na portalu www.koszykowka.net, gdzie posiada swoją rubrykę na temat ligi NCAA i nie tylko. Sporadycznie pojawia się na CollegeHoops.pl. Od stycznia 2011 jest członkiem "MVP Magazyn". Zagląda także na parkiety NBA i prowadzi ranking debiutantów "Młodzi Gniewni Na ZP-1". Jest nadal jednym z nielicznych fanów Minnesota Timberwolves po odejściu Kevina Garnetta i wierzy, że popularna 'Sota kiedyś stanie na równe nogi. Powoli zaczyna wątpić w „dziennikarską misję” oraz „koszykarski światek” pełen absurdów. Dlatego cieszy się każdym obejrzanym meczem koszykówki, który może zrelacjonować, a przy tym stara się jak może. W przyszłości chciałby odwiedzić kampus ulubionego uniwerku Syracuse. Szuka sponsorek, które mogłyby mu zafundować bilet na Final Four. twitter

Przemek Kujawiński

W dzieciństwie zajmował się udawaniem Penny'ego Hardawaya i toczeniem ciężkich bojów z wyimaginowanymi przeciwnikami. Do dziś twierdzi, że niektóre z jego buzzer-beaterów powinny wejść do historii koszykówki. Dziś jest już na sportowej emeryturze i tylko od czasu do czasu przygrywa sobie na gitarze "Everyday" Carly Comando i rzuca kulkami z papieru w stronę kosza na śmieci, by poczuć się jak w reklamówce z serii Where Amazing Happens. Pewnego marcowego dnia 2007 roku uznał, że czas wyjść z podziemia i zacząć dzielić się swoimi przemyśleniami z ludzkością. Od bloga do bloga w styczniu 2010 trafił na ZawszePoPierwsze a w kwietniu tego samego roku przygarnął go Magazyn MVP. Ma nadzieję, że kiedyś będzie mógł spełnić swoje największe sportowe marzenie i wypić butelkę wódki z Vlade Divacem. twitter

Bartosz Tomczak

Od 8 roku życia chciał być jak Jason Williams, choć jego ulubionym graczem już od czasów Total NBA 97 jest Kobe Bryant. Na poważnie najlepszą koszykarską ligę świata zaczął śledzić dopiero w 2006 roku. Z racji pasji dziennikarskiej, nadmiaru wolnego czasu i nałogowego oglądania „Inside The NBA on TNT” w październiku 2008 roku postanowił stworzyć pierwszy w Polsce i póki co jedyny magazyn NBA - „Przerwa na Żądanie”. Od tego też momentu współpracuje z ZP1. Jedyny z całej ekipy, którego częściej możecie usłyszeć niż przeczytać (choć pisze też dla nas o najlepszych komentatorach NBA). kanał na youtube

Michał Górny

Prawdopodobnie jedyny biały syn Michaela Jordana i jedyna osoba która miała odwagę by napisać pracę naukową dotyczącą procesów myślowych Derricka Rose'a i J.J. Hicksona. To 5-stronnicowe dzieło podbiło świat koszykówki naukowej. Od 2001 roku lekkie newsowanie dla e-basketu, dopiero od 2007 roku na łamach bloga Świat Koszykówki straszył w koszykarskim internecie, potem nastąpił wielki transfer do ZP1. I tak już zostało, później doszedł MVP Magazyn. W życiu prywatnym nienawidzi Lakersów prawie jak uwielbia Chicago Bulls. Jest jedynym Polakiem z autografem samego Acie'go Earla. twitter

Marek Dziuba

Kiedyś podobno rzucił 101 punktów w meczu. Niejednokrotnie ogrywał MJ'a, przybijał piątki z graczami Minnesoty i trafiał rzuty sprzed nosa LeBrona Jamesa. Zdarzało mu się podawać w stylu Jasona Kidda, miał nawet pierścień więcej od Charlesa Barkley'a. Pewnego dnia stwierdził jednak, że czas wyłączyć NBA Live. W rzeczywistości kończy z góry niczym Darrell Armstrong w 96’, choć jest szybszy od Zydrunasa Ilgauskasa i trafia osobiste nie gorzej od Shaqa. Ciągle wierzy, że jest dla niego miejsce w lidze, skoro gra w niej Brian Cardinal. W lipcu 2009 przez niezrozumiały brak ofert z NBA, związał się z ZawszePoPierwsze, gdzie aktualnie wciąż występuje na pozycji bloggera. Publikuje także na cavs.blox.pl. O koszykówce pisze od 8 roku życia, często nie do końca poważnie, ale taka już jego natura. Nie każdy jest Timem Duncanem. twitter

Sławek Mróz

Dzieli swoje pasje sportowe pomiędzy koszykówkę i tenis. Po równo. Noo… mniej więcej. Publikowanie też stara się dzielić sprawiedliwie, nie krzywdząc żadnej z dyscyplin, pomiędzy własny blog http://tenisowy.bloog.pl i portal http://www.tenis.net.pl (w charakterze internetowego instruktora) oraz wiadomo_który_blog (gdzie ujście znajduje jego zamiłowanie do fantasy basketu) i wieloletnią obecność na forum pl.rec.sport.koszykowka. Wbrew pozorom – nie do końca zatracony w wirtualnym świecie. Całkiem realnie sympatyzuje z Miami Heat od samych ich początków, kiedy to jedynym wartym oglądania na Florydzie show podczas meczów NBA były występy cheerleaderek. Piłka do koszykówki to jedna z jego ulubionych zabawek, co rzekomo potwierdzać mają złośliwe i oparte na tendencyjnych obserwacjach pojedyncze opinie, jakoby bardzo niechętnie się z nią rozstawał na boisku w sposób inny niż rzut.